ATEŞ BÖCEKLERİYLE DANS

Tarık, Muğla’nın Köyceğiz ilçesinde oturan bir lise öğrencisiydi. Fen lisesinde son sınıfta okuyordu. Okulun en başarılı öğrencilerinden olan Tarık, lise birinci sınıftan beri üyesi olduğu Spor ve Dağcılık Kulübü’nün de başkanıydı. Kendisiyle barışık, bir yetmiş boylarında, esmer ve siyah saçlı biriydi.

Spor ve dağcılık kulübü her yıl çeşitli etkinlikler düzenliyor, yılda birkaç kez dağ yürüyüşü, kamp ve yüzme yarışması organize ediyordu. Düzenledikleri etkinlikler halka ve okul öğrencilerine açık oluyordu.

Tarık, düzenledikleri onlarca etkinlik içinde daha çok kamp yapmayı seviyordu. Kamp yapmak ona doğada vakit geçirme fırsatı veriyordu. Doğada karşılaştığı sorunlarla baş etmek onu mutlu ediyor, onun hayatta kalma becerisini geliştiriyordu. Bu yılki kamp etkinliğini de sabırsızlıkla bekliyordu. Çünkü geçen yıl düzenlenen orman kampına katılamamıştı. Tam da kamp zamanı ablası doğum yapmış, bir yeğeni olmuştu. Eniştesi yurt dışında olduğu için de Tarık, ablasının yanında kalmıştı. Bundan dolayı bu yılki kampı iple çekiyor, bir an önce kamp vaktinin gelmesini bekliyordu.

Kulüp üyeleri bu yıl hazırlıklara erkenden başlamışlardı.

Kamp için gerekli izinleri aldılar, çevrenin temizliğini yaptılar ve kamp alanının sınırını kulüp üyeleriyle birlikte belirlediler.

Tarık, kamp vakti yaklaştıkça sabırsızlanmaya, rüyalarında bile kendisini kampta görmeye başlamıştı.

Günler günleri kovalamış, sonunda Tarık’ın beklediği gün gelip çatmıştı. Kamp her yıl olduğu gibi bu yıl da 15-18 Haziran tarihleri arasında gerçekleştirilecekti. Tarık 15 Haziran sabahı evden erkenden çıktı ve doğruca okula gitti. Okulda diğer arkadaşlarıyla buluştu. Kamp alanı okula çok uzak değildi. Tarık ve arkadaşları kamp alanına kadar birlikte yürümeye karar verdiler. Birkaç saatlik doğa yürüyüşünün ardından kamp alanına vardılar. Bu yıl okul dışından katılan birçok kampçı vardı. Kampçılar çoktan gelmiş, şarkılar söyleyerek çadırlarını kurmaya başlamışlardı.

Tarık, arkadaşlarını kampa yerleşme ve işler konusunda hemen organize etmeye başladı. Arkadaşları arasında görev dağılımı yaparak herkese bir iş verdi. Selim ve Sinan’ı çadır kurmakla, Mehmet ve Pelin’i ateşi yakmakla, Serhat’ı ise odun toplamakla görevlendirdi. Herkes hemen işe koyuldu, geri kalanların her biri farklı bir işin ucundan tuttular.

Tarık, bir müddet çalıştıktan sonra ellerini beline koydu ve birçok çadırın göründüğü kamp alanına doğru baktı. “Umarım güzel bir kamp olur.” dedi.

Akşama doğru herkesin karnı acıkmış, akşam yemeği hazırlıkları başlamıştı. Tarık ve arkadaşları her zamanki gibi kamptaki ilk akşam yemeğinde sucuk yemeye karar verdiler. Ne de olsa kamp ateşinin üstünde sucuk pişirmek onlar için gelenekseldi. Herkes kendisine ormandan bir çubuk buldu. Kamp üyeleri buldukları çubuklara sucukları takıp pişirmeye başladılar. Bu sırada Mehmet gitar çalıyor, kızlar ise şarkı söylüyordu. Tarık ve arkadaşları ilk güne yakışır şekilde eğlenmiş, şarkılar ve türküler eşliğinde güzel bir akşam geçirmişlerdi. İlk günün yorgunluğundan olsa gerek kamptaki birkaç kişi biraz erken yatmak istedi. Arkadaşlarına “İyi geceler.” diyerek çadırlarına gittiler. Geride kalanlar ise birkaç saat daha eğlendikten sonra uyudular.

Sonunda herkes yatmış, ortalarda kimseler kalmamıştı.

Kamp ateşlerinin aydınlığı gecenin karanlığını bozarken ormana sessizlik hâkim olmuştu. Ormanda bu sessizliği bozan sadece iki ses vardı. Biri denizden esen meltemle bir sağa bir sola beşik gibi sallanan ağaçların yaprak sesi diğeri ise bitmek bilmeyen cırcır böceklerinin şarkısı idi. Bu iki ses kampçılara ninni gibi geliyor, herkes derin bir uykunun kucağında mışıl mışıl uyuyordu.

Tarık, çok heyecanlı ve mutlu bir gün geçirmişti. Hâlâ aynı heyecanı taşıyordu. Arkadaşları uyumasına rağmen onun gözünü uyku tutmadı. Eline fenerini alıp çevrede gezinmeye çıktı. Gezinirken çevrede parlayıp sönen küçük ışıklar dikkatini çekti. Bunların ateş böcekleri olduklarını biliyordu.

Bir tane… İki tane… Yürüdükçe daha çok minik ışıkla karşılaştı. Bir müddet ilerledikten sonra küçük bir tepeye ulaştı.

Tarık tepede durup etrafı izliyordu. Her taraf bir anda aydınlandı.

Tarık ışığın geldiği yöne doğru ilerledi. Seri adımlar atıyordu. Sanki o yaklaştıkça ışık ondan uzaklaşıyor gibiydi. İçinden “Şimdiye kadar çoktan ışığa varmış olmalıydım.” diye geçirdi. Bir müddet daha ilerledikten sonra yavaş yavaş ışığa yaklaştığını hissediyordu.

Tarık ışığın kaynağına geldiğinde gözlerine inanamadı. Bir ağacın etrafında binlerce küçük ışık vardı. Küçük ışıklar ortada toplanıyor ve büyük bir ışık oluşturuyorlardı. Tarık “Acaba bu bir uçan daire mi?” diye düşündü. Heyecanı iyice arttı. Oradan bir an önce uzaklaşmayı düşündü. Ani bir hamleyle koşmaya başlamıştı ki ayağı takılıp düştü.

Sabah erken kalkan çocuklar Tarık’ın çadırda olmadığını fark etmedi. Herkes kahvaltı ve diğer işler için telaşla hareket ediyordu. Tarık’ın yokluğu bu karmaşada anlaşılmıyordu. Ancak öğlene doğru Tarık’ın çadırına giren Mehmet, onun çadırında olmadığını gördü. Hemen arkadaşlarına haber verdi ve Tarık’ı aramaya başladılar. Kimse onun nerede olduğunu bilmiyordu. Hemen kampın etrafını aramaya başladılar. Mehmet, Tarık’ın gittiği tarafa doğru ayak izlerini fark etti ve o yönde ilerlemeye karar verdi. Herkes bir tarafa koşturuyor, sürekli “Tarık!” diye bağırıyordu. Kısa bir arayışın ardından kamp alanının yaklaşık bir kilometre uzağında Tarık’ı yerde otururken buldular.

Tarık büyülenmiş gibiydi. Arkadaşlarına hiçbir tepki vermiyordu. Tarık’ın kollarına girip onu kamp alanına getirdiler.

Tarık’a su içirip kolonya verdiler. Tarık biraz kendine geldi.

Mehmet sordu:

— Ne oldu Tarık? Oraya nasıl gittin?

— Gece uyku tutmadı. Ben de dolaşmak için çadırdan çıktım. Kampın etrafında dolaşıyordum. Etrafta küçük ateş böcekleri vardı. Epey ilerledim. Uzakta bir tepedeki aydınlık dikkatimi çekti. Tepeye yaklaştıkça aydınlık arttı. Bir ağacın üzerinde binlerce küçük ışık ve onların tam ortasında bir uçan daire vardı.

Tarık’ın ağzından “uçan daire” kelimesi çıkar çıkmaz Mehmet ve diğer çocuklar birbirine bakmaya başladı. Birkaç saniyelik sessizlikten sonra bütün çocuklar Tarık’a bakarak güldüler. Tarık:

— Gerçekten uçan daire gördüm. Neden inanmıyorsunuz?

Doğruyu söylüyorum, dedi.

Arkadaşları, Tarık’a inanmasa da Tarık ısrarla uçan daire gördüğünü söylemeye devam etti. Gece olanları, gördüklerini veya gördüğünü sandığı her şeyi uzun uzun anlattı.

Mehmet, diğer çocukları susturdu ve sordu:

— Tarık, uçan daire diye bir şey olmadığını biliyorsun, değil mi? Hayal gücün seni yanıltmış olabilir mi?

— Ben ne gördüğümü çok iyi biliyorum Mehmet! Hayal görmedim. Ağacın etrafında bir uçan daire gördüm.

— Peki, neden bayıldın?

— Uçan daire üzerime doğru geldi. Ben de koşarak oradan kaçmaya başladım. Bir süre sonra yorulunca ayağım takıldı ve düştüm. Bileğim incinmişti, hareket edemedim. Siz beni bulana kadar burada bekledim. Bence hemen Melih Öğretmen’e haber vermeli ve hep birlikte o ağacın yanına gitmeliyiz.

Melih Öğretmen kampa gelince Tarık ve diğer çocuklar dün gece yaşanan olayı anlattılar. Böyle bir şeyin mümkün olamayacağını düşünen Melih Öğretmen:

— Tarık, sana inanıyorum. Gördüklerinin de doğru olabileceğini düşünüyorum. Ama uçan daire ve uzaylı kelimelerini kullanmak için acele etmeyelim. Önce ne olduğunu anlayalım. Haydi, hep beraber gidelim. Sen bize bahsettiğin tepeyi ve ağacı göster.

Melih Öğretmen ve diğer gençler kamptan ayrılıp tepeye doğru yürümeye başladılar. Arkadaşlarının yardımıyla yürüyen Tarık, yolu tarif ediyordu. Vakit de geç olduğu için ortalık kararmaya başlamıştı. Tepeye yaklaştıkça ışıklar yeniden görünmeye başladı.

Melih Öğretmen, bu durumu görünce grubun önüne geçti. “Arkadaşlar siz benim arkamda durun, beni geçmeyin.”

dedi. Hep birlikte tepenin başına gelip aşağıya doğru baktılar. Gerçekten de Tarık’ın dediği gibi binlerce ışık bir ağacı kaplamıştı. Ağacın üstünde de daha büyük bir parıltı görülüyordu. Tarık:

— Gördünüz mü? Bana inanmıyordunuz. İşte, size uzaylılar! Aynı yerde duruyorlar. Bakın, bakın. Oradalar.

Melih Öğretmen, Tarık’a eliyle sus işareti yaptı ve ağaca doğru yaklaştı. Ağacın gövdesinde ateş böceklerinin bir araya toplandığı bir alan olduğunu fark etti. Ortada kraliçe ateş böceği ve etrafında binlerce küçük ateş böceği aynı anda parlıyordu. Melih Öğretmen uzaktan yuvarlak ve tek bir ışık kaynağı gibi görünen ışığın aslında ateş böceklerinin toplanmasıyla oluşan bir ışık kümesi olduğunu fark etmişti.

— Gelin arkadaşlar. Gelin de uzaylılarla tanışın.

Bütün gençler meraklarını gidermek için koşarak ağacın yanına gittiler.

— Arkadaşlar, gördüğünüz gibi bu parlak ışık uzaylılara ya da ufolara ait değil. Bu küçük ışıkların her biri bir ateş böceği. Burada o kadar çok ateş böceği var ki Tarık’ın yanılması normal.

Melih Öğretmen, onu dikkatle dinleyen gençlere anlatmaya devam etti:

— Ateş böcekleri çok kuvvetli ışık yayabilen bir böcek türüdür. Bahar ve yaz aylarında geceleri uçarken yanıp sönen ışıkları ile tanınırlar. Yılın bu zamanlarında kraliçe ateş böceğinin etrafında kümelenir ve dans ederler. Sanırım Tarık, kraliçe ateş böceğini uçan daire sandı.

Herkes birbirine baktı. Önce ne yapacaklarını, ne söyleyeceklerini bilemediler. Sonra birdenbire bir kahkaha tufanı oldu. Hep beraber gülmeye başladılar. Daha sonra güle eğlene kamp alanına doğru yürümeye başladılar.