აუდიტორია I - 1

– შენ სკოლასთან იდექი, მაქსიმუმ ოცი წუთი დამჭირდეს, მიყვარხარ... გშია? გაჭმევ სადმე... კარგი, დე, მიყვარხარ... მოიცა, პოლიციაა, ვერ გელაპარაკები, არ დაკიდო... მალე მოვალ... მიყვარხარ... ვკიდებ, გკოცნი.

– რამდენ მიყვარხარს ეუბნები.

– რას ვეუბნები?

– მიყვარხარს…

– მართლა? ვერც ვაფიქსირებ.. მებუტება, რომ ვაგვიანებ. ლოდინს ვერ იტანს...

– თვითონ ვერ მიდის სახლში?

– მეცოდება, იცი. როცა დრო მაქვს, რატომ არ უნდა გავუარო. მაღალია, თორემ პატარაა სინამდვილეში. ოღონდ მოძალადეა ცოტა…

– მიყვარხარ...

– მე მეუბნები თუ მბაძავ?

– არ ვიცი, მიყვარხარ.

– ხუმრობ ანუ, გასაგებია.

– კუთხეში ჩამოვალ.

– რომ ვერ მიმყავხარ, ხომ არ გწყინს? სორი.

– არ მწყინს, მიყვარხარ.

– მორჩა, აიკვიატა.

– კარგი. უცებ ჩამოვალ. მიყვარხარ.

– გნახავ ამ კვირაში, პატივცემულო?

– კი, კი.

– ოკი-დოკი.

– არ გკოცნი, გვიყურებენ.

…

– დე, გაიყინე? მოვდივარ, საზიზღარი მოძრაობაა.

საცობში ვდგავარ... ხალხო, რამე მომწერეთ, თორემ დეპრესია მეწყება უმოძრაობისგან.

3 likes