CZY UMARŁBYŚ ZA SWÓJ KRAJ? 🎬 Piątek
Log in
YouTube
by
VladyslavHorbachov
- Panowie, oto duma i chwała naszej jednostki,
AMZ Szrot.
Kawał cudownej maszyny!
- A czy on jeździ, panie kapralu?
- Aktualnie nie, ponieważ jest w naprawie.
- A od jak dawna, panie kapralu? - Od zawsze, ha ha.
Żartuję oczywiście, od 1973 czyli od kiedy
dostaliśmy go od ru**ich, ale piękna maszyna.
Czasami miewam taki sen, koszmar właściwie, w którym okazuje się,
że jednak mam kategorię A, jest pobór i muszę iść w kamasze.
Ale oczywiście trafiam na taką typową polską
jednostkę wotowców, bo tylko do tego się nadaje.
Razem tworzymy grupę operacyjną, w której
każdy posiada inny stopień klasy inwalidzkiej.
Sen jest zawsze taki sam.
Nasza jednostka, czyli oddział Fajans, bo tak się nazywamy, odbywa właśnie
szkolenie na jakimś poligonie wojskowym, który pamięta jeszcze stan wojenny.
I dzieją się tam rzeczy niezwykłe.
Dla jednych bycie żołnierzem to wypełnienie swojego rodzaju misji,
podejmowanie pewnej odpowiedzialności, którą
dźwignąć może tylko określony typ człowieka.
Dla innych z kolei, będzie to ucieczka ze społeczeństwa do hermetycznego środowiska,
w którym nie trzeba będzie za wiele myśleć jako jednostka.
To po prostu gotowy pomysł na życie.
- Panie kapralu, bo zrobiliśmy już wszystko i nudy jak cholera.
Możemy pograć w brydża?
- W brydża?
No, jeżeli boisko jest wolne, to pewnie.
- Szeregowy teraz nauka z zakresu fizyki.
Każdy przedmiot podrzucony do góry...
spadnie na dół.
To jest właśnie prawo ciążenia.
- Mhm, a co jeżeli wpadnie do wody?
- A To już nie nasza sprawa.
To już sprawa marynarki wojennej.
Jako młody człowiek zawsze się bałem, że mnie do tego
woja jednak wsadzą i cała moja młodość pójdzie w p**du.
Bo wojsko kojarzyło mi się najbardziej z dwoma zjawiskami.
Pierwsze to obowiązek ciągłego obcowania z ludźmi, którzy są niestabilni psychicznie
i których rozkazów trzeba słuchać lub z którymi trzeba codziennie żyć w koszarach.