דער קאַץ אין די שטיפֿל

איין מאָל איז געווען אַן אַלטער מילנער. ווען ער איז געשטאָרבן, האָבן זײַנע דריי זין געטיילט די ירושה. דער עלטסטער ברודער האָט באַקומען די מיל, דער צווייטער ברודער — דעם אייזל, און דער ייִנגסטער ברודער — בלויז דעם קאַץ.

דער ייִנגסטער ברודער איז געווען זייער טרויעריק. ער האָט געזאָגט: „וואָס וועל איך טאָן מיט א קאַץ? איך וועл שטאַרבן פֿון הונגער!“

נאָר דער קאַץ איז געווען זייער קלוג און פֿלײַסיק. ער האָט געהערט די רייד און געזאָגט:

— זאָרג זיך ניט, מײַן ליבער האַר! גיב מיר נאָר אַ זאַק און אַ פּאָר גוטע, שטאַרקע שטיפֿל, און דו וועست זען אַז דיין ירושה איז גאָרניט שלעכט!

דער יונגערמאַן האָט אים געגעבן די שטיפֿל. דער קאַץ האָט אָנגעטאָן די שטיפֿל, גענומעн דעם זאַק און איז אַוועקגעגאַנגען אין וואַלד. דאָרטן האָט ער געכאַפּט אַ פֿעט קניגל.

דער קאַץ איז געגאַנגען גלײַך צום קעניג אין פּאַלאַץ. ער האָט זיך געבוקט און געזאָגט:

— מײַן קעניג! אָט דאָס איז אַ מתּנה פֿאַר אײַך פֿון מײַן רײַכן האַר, דעם מאַרקיז פֿון קאַראַבאַס.

דער קעניג האָט זיך זייער געפֿרייט. אַזוי האָט דער קאַץ עטלעכע וואָכן געטראָגן צום קעניג פֿאַרשיידענע מתּנות: פֿויגלען, קניגלעך און פֿיש.

איין טאָג האָט דער קאַץ געוווּסט, אַז דער קעניג פֿאָרט שפּאַצירן בײַ דעם טײַך מיט זײַן שיינער טאָכטער, דער פּרינצעסין. דער קאַץ האָט געזאָגט צו זײַן האַר: „גיי אַרײַן אין טײַך זיך באָדן, און די גאַנצע אַרבעט לאָז פֿאַר מיר!“

ווען דער קעניגס קאַרעטע איז דאָרטן דורכגעפֿאָרן, האָט דער קאַץ אין די שטיפֿל אָנגעהויבן שרײַען מיט קולות:

— ראַטעוועט! ראַטעוועט! דער מאַרקיז פֿון קאַראַבאַס טרינקט זיך אין וואַסער! גנבֿים האָבן צוגענומעн זײַנע קליידער!

דער קעניג האָט דערקענט דעם קאַץ, אָפּגעשטעלט די קאַרעטע און געהייסן זײַנע קנעכט צו ברענגען די שענסטע קעниגלעכע קליידער פֿאַרן מאַרקיז. דער יונגערמאַן האָט אָנגעטאָן די שיינע קליידער און איז געוואָרן אַן אמתער פּרינץ. ער איז אַרײַנגעזעצט אין קאַרעטע צום קעניג און דער פּרינצעסין, וועлכע האָט זיך גלײַך אין אים פֿאַרליבט.

דער קאַץ איז געלאָפֿן פֿאָרויס פֿון דער קאַרעטע. ער איז געקומען צו גרוסע פֿעלדער וווּ מענטשן האָבן געאַרבעט. ער האָט זיי געזאָגט: „ווען דער קעניג וועט אײַך פֿרעגן וועמענס פֿעלדער דאָס זענען, זאָгט אים — דאָס זענען די פֿעלדער פֿונעם מאַרקיז פֿון קאַראַבאַס! אויב ניט, וועט אײַך דער שלעכטער מכשף אָדער דער ריז אויפֿעסן!“ די מענטשן האָבן זיך דערשראָкן און אַזוי געזאָגט דעם קעניг. דער קעניג איז געווען נדהם פֿון דעם מאַרקיזעס עשירות.

סוף־כּל־סוף איז דער קאַץ אָנגעקומען צום שלאָס פֿון אַ גרויסן, שרעקלעכן ריז, וואָס איז געווען דער אמתער בעל־הבית פֿון די אַלע פֿעלדער. דער ריז האָט געקענט מאַכן כּשפֿות.

דער קאַץ איז אַרײַנגעגאַנגען צום ריז און געזאָגט:

— מען דערציילט אין וואַלד, אַז דו ביסט אַזאַ גרויסער מכשף, אַז דו קענסט זיך פֿאַרוואַנדלען אין יעדער חיה. למשל, אין א לייב!

— דאָס איז אמת! — האָט געזאָגט דער ריז און זיך גלײַך פֿאַרוואַנדלט אין א גרויסן, שרעקלעכן לייב.

דער קאַץ האָט זיך געמאַכט דערשראָקן, אָבער געזאָגט:

— יאָ, אַ גרויסע חיה איז גרינג. אָבער פֿאַרוואַנדלען זיך אין א קליינינקע חיה, ווי א מויז, דאָס קענסטו מסתּמא ניט!

— ניט קענען?! — האָט דער ריז זיך אויפֿגערעגט. ער האָט זיך גלײַך פֿאַרוואַנדלט אין א קליינער מויז.

דער קאַץ אין די שטיפֿל האָט ניט געוואַרט קיין רגע — ער האָט אָנגעשפּרונגען, געכאַפּט די מויז און זי אויפֿגעגעסן!

ווען דער קעניג, די פּרינצעסין און דער יונגערמאַן זענען אָנגעקומען צום שלאָס, האָט דער קאַץ זיי באַגעגנט בײַ דער טיר:

— ברוכים־הבאים צום שלאָס פֿון מײַן האַר, דעם מאַרקיז פֿון קאַראַבאַס!

דער קעניג איז געווען אַזוי פֿאַרכאַפּט, אַז ער האָט געגעבן זײַן טאָכטער פֿאַר א ווײַב צום יונגערמאַן. זיי האָבן געמאַכט אַ גרויסע חתונה און געלעבט גליקלעך. און דער קאַץ איז געוואָרן אַ גרויסער האַר און האָט מער ניט געכאַפּט קיין מײַז, סיידן פֿאַרפֿאַרווײַלוג.