די דריי בערן
אין אַ שטיבל אין וואַלד האָבן געוווינט דריי בערן: דער גרויסער טאַטע-בער, די מיטעלע מאַמע-בער, און דאָס קליינע בעריעלע.
איין מאָרגן האָט די מאַמע-בער געקאָכט אַ געשמאַקע קאַשע. זי האָט אויסגעגאָסן די קאַשע אין דריי טעלערס: אַ גרויסן טעלער פֿאַרן טאַטן, אַ מיטעלן טעלער פֿאַר דער מאַמען, און אַ קליינעם טעלער פֿאַרן בעריעלע. די קאַשע איז געווען צו הייס, זענען די דריי בערן אַרויסגעגאַנגען אויף אַ שפּאַציר אין וואַלד.
אין דעם זעלבן טאָג איז אַ מיידעלע, מיט דער נאָמען גאָלדעלע, געגאַנגען שפּאַצירן און האָט דערזען דאָס שטיבל. זי האָט אָנגעקלאפּט אין דער טיר, אָבער קיינער האָט ניט געענטפֿערט. זי האָט געעפֿנט די טיר און איז אַרײַנגעגאַנגען.
אויפֿן טיש האָט זי דערזען די דריי טעלערס קאַשע. גאָלדעלע איז געווען הונגעריק. זי האָט געקאָסט פֿון דעם גרויסן טעלער — צו הייס! זי האָט געקאָסט פֿון דעם מיטעלן טעלער — צו קאַלט! זי האָט געקאָסט פֿון דעם קליינעם טעלער — פּונקט גוט! און זי האָט אויפֿגעגעסן די גאַנצע קאַשע.
דערנאָך האָט גאָלדעלע געוואָלט זיצן. זי האָט געזען דריי שטולן. זי האָט זיך געזעצט אויפֿן גרויסן שטול — צו האַרט! זי האָט זיך געזעצט אויפֿן מיטעלן שטול — צו ווייך! זי האָט זיך געזעצט אויפֿן קליינעם שטול — פּונקט גוט! אָבער פּלוצעם האָט זיך דער שטול געבראָכן, און גאָлדעלע איז געפֿאַלן אויף דער ערד.
זי איז געווען מיד, פֿון דעסטוועגן איז זי אַרויפֿגעגאַנגען אין שלאָפֿצימער. דאָרטן זענען געשטאַנען דריי בעטן. זי האָט זיך געלייגט אויפֿן גרויסן בעט — צו הויך בײַם קאָפּ! זי האָט זיך געלייגט אויפֿן מיטעלן בעט — צו הויך בײַ די פֿיס! זי האָט זיך געלייגט אויפֿן קליינעם בעט — פּונקט גוט! זי האָט זיך צוגעדעקט און איז אײַנגעשלאָפֿן.
באַלד זענען די דריי בערן געקומען אַהיים פֿון שפּאַציר. זיי האָבן געקוקט אויפֿן טיש.
— עמעצער האָט געקאָסט מײַן קאַשע! — האָט געברומט דער טאַטע-בער מיט א גראָבן קול.
— עמעצער האָט געקאָסט מײַן קאַשע! — האָט געזאָגט די מאַמע-בער מיט א מיטעלן קול.
— עמעצער האָט געגעסן מײַן קאַשע און אויפֿגעגעסן אַלץ! — האָט געוויינט דאָס קליינע בעריעלע.
זיי האָבן געקוקט אויף די שטולן.
— עמעצער האָט געזעסן אויף מײַן שטול! — האָט געברומט דער טאַטע-בער.
— עמעצער האָט געזעסן אויף מײַן שטול! — האָט געזאָגט די מאַמע-בער.
— עמעצער האָט געזעסן אויף מײַן שטול און האָט אים צעבראָכן! — האָט געשריען דאָס קליינע בעריעלע.
זיי זענען אַרויפֿגעגאַנגען אין שלאָפֿצימער.
— עמעצער האָט געלעגן אין מײַן בעט! — האָט געברומט דער טאַטע-בער.
— עמעצער האָט געלעגן אין מײַן בעט! — האָט געזאָגט די מאַמע-בער.
— קוקט נאָר! עמעצער ליגט אין מײַן בעט און שלאָפֿט נאָך אַלץ! — האָט קליין בעריעלע אויסגערופֿן.
פֿון דעם קול האָט זיך גאָלדעלע אויפֿגעכאַפּט. זי האָט דערזען די דריי בערן וואָס קוקן אויף איר. זי האָט זיך שטאַרק דערשראָקן, איז זי אַרויסגעשפּרונגען פֿונעם בעט, גלײַך דורכן פֿענצטער, און איז אַנטלאָפֿן טיף אין וואַלד אַרײַן. די דריי בערן האָבן איר מער ניט געזען.