די דריי חזירים און דער שלעכטער וואָלף
אין אַ גרויסן וואַלד האָבן געוווינט דריי קליינע חזירים, דריי ברידער. זיי האָבן געוואָלט בויען דריי הײַזער, ווײַל אין וואַלד האָט געוווינט אַ גרויסער, שלעכטער וואָלף.
דער ערשטער חזיר איז געווען אַ פֿוילער. ער האָט געבויט זײַן הויז פֿון שטרוי. עס איז געווען גרינג און שנעל.
דער צווייטער חזיר האָט געבויט זײַן הויז פֿון שטעקעלעך (האָלץ). עס איז אויך געווען גאַנץ שנעל.
דער דריטער חזיר איז געווען קלוג און פֿלײַסיק. ער האָט געבויט זײַן הויז פֿון שטאַרקע, שווערע ציגל.
איין טאָג איז דער שלעכטער וואָלף געקומען צו דעם ערשטן הויז פֿון שטרוי. ער האָט געשריען:
— חזירל, חזירל, לאָז מיך אַרײַן!
— ניין, איך וועל דיך ניט לאָזן אַרײַן! — האָט געענטפֿערט דאָס חזירל.
דער וואָלף האָט זיך אָנגעקלאפּט די ברוסט, געבלאָזן מיט כּוח — און דאָס הויז פֿון שטרוי איז צעפֿלויגן! דאָס ערשטע חזירל האָט אָנגעהויבן לויפן צו זײַן ברודער.
דער וואָלף איז געקומען צום צווייטן הויז פֿון שטעקעלעך. ער האָט געשריען:
— חזירים, חזירים, לאָזט מיך אַרײַן!
— ניין! — האָבן די ברידער געענטפֿערט.
דער וואָלף האָט ווידער געבלאָזן מיט אַזאַ כּוח, אַז דאָס האָלצענע הויז האָט זיך צעבראָכן! די צוויי חזירים האָבן גענומען די פֿיס אויף די פּלייצעס און אַנטלאָפֿן צום דריטן ברודער.
איצט איז דער וואָלף געקומען צום הויז פֿון ציגל. ער האָט געבלאָזן איין מאָל, ער האָט געבלאָזן צוויי מאָל, ער האָט געבלאָזן מיט דער גאַנצער קראַפֿט — אָבער דאָס ציגל-הויז איז געשטאַנען פֿעסט ווי אַ מויער! עס האָט זיך אפֿילו ניט באַוועגט.
דער שלעכטער וואָלף האָט פֿאַרשטאַנען אַז ער קען דאָס הויז ניט צעבלאָזן. ער איז אַרויפֿגעקראָכן אויפֿן דאַך און געוואָלט אַראָפּגיין דורך דעם קוימען (קאַמין). אָבער די קלוגע חזירים האָבן שוין געהאַט אָנגעצונדן אַ גרויסן טאָפּ מיט הייסע וואַסער אין קאַמין!
דער וואָלף איז אַראָפּגעפֿאַלן גלײַך אין טאָפּ אַרײַן, זיך שטאַרק אָנגעבריט, אויסגעשריען פֿון ווייטיק, און אַרויסגעשפּרונגען צוריק דורכן קוימען. ער איז אַנטלאָפֿן טיף אין וואַלד אַרײַן און קיינער האָט אים מער ניט געזען.
און די דריי חזירים האָבן געלעבט צוזאַמען גליקלעך און זיכער אין דעם שטאַרקן ציגל-הויז