آورده اند که در روزگاران قدیم حکیمی زندگی می کرد که زبان جانوران و پرندگان را به یاری پروردگار می دانست روزی از این روزها این حکیم برای گردش و تفریح راه افتاد و به جنگل رفت
او در بین درختها و بوتهها های گل میگشت و از هوای نوبهار لذت می برد به آواز پرندگان گوش میداد و گاهی با یکی از آنها سرگرم صحبت می شد و از تنهایی در می آمد
حکیم قصه ما در وسط جنگل به میدانچه ای رسید. میدانچه ای وسیع که درختی در آن نبود اما در عوض پر بود از بوته های گل و سنگ های بزرگ
چشم حکیم ناگهان به طاووس زیبایی افتاد که در پناه سنگی بزرگ نشسته بود و پر های زیبای خود را یک به یک می کند و دور می انداخت.
حکیم در گوشه ای پنهان شد و آن طاووس زیبا را زیر نظر گرفت. طاووس در حالیکه پرهای خود را از بدن خود می کرد درد هم می کشید. کشیدن پروبال از بدن درد زیادی داشت .این را حکیم می توانست بفهمد.
اما طاووس این درد را تحمل میکرد و همچنان پرهای خود را می کند. حکیم با تعجب به کار طاووس نگاه می کرد و دلیل این کار را نمی فهمید، به راستی او چرا چنین می کرد چرا پر و بال هایی که هزاران نقش زیبا داشت از بدن خود می کند؟ 0:01:43.013,1193:02:47.295 حکیم این کار طاووس را ناشکری به درگاه خداوند می دانست خداوند زیباترین و پر نقش و نگار ترین بال و پر ها را به طاووس ها بخشیده است و کندن آنها نوعی ناسپاسی به شمار می رود این کار کفران نعمت است.
حکیم تصمیم گرفت از راز پر کندن طاووس زیبا سردرآورد پس پیش رفت و سلام کرد طاووس ابتدا از دیدن مرد وحشت زده شد و فکر کرد او صیادی است که برای صید او آمده است.
اما وقتی دید که او به زبان پرندگان سخن میگوید ترسش ریخت و فهمید که خطری تهدیدش نمیکند
حکیم گفت ای طاووس زیبا از دور دیدم که تو داشتی آن طرح های زیبای خود را می کندی؟و بر زمین می انداختی برای چه چنین کاری میکردی؟
به چه دلیل دست به این کار زشت میزدی ؟مگر نمی دانی که این پر های تو چقدر زیباست و چقدر برای ما انسانها عزیز و گرانبهاست؟ علما پرتو را لای کتاب های نفیس می گذارند .ثروتمندان با پرتو کلاهشان را تزیین می کنند. آن وقت تو با این آسانی و با لاقیدی آن همه پر زیبا را از بدن خود می کنی و دور می اندازی؟!
آیا نمی دانی که این کارها ناشکری است به درگاه خداوند متعال است
حکیم ادامه داد و یا شاید هم میدانی و داری از روی ناز چنین می کنی!اما بدان که بسیاری از ناز ها ممکن است پیش خداوند گناه و معصیت به حساب آید و تو ممکن است ناخواسته مرتکب گناهی نابخشودنی بشوی!
حکیم ادامه داد ناز کردن را کنار بگذار و به نیاز روی بیاور و با خدا راز و نیاز کن زیرا که...
ناز کردن تو ممکن است برای تو لذت بخش باشد اما این لذت فقط برای یک دم است و کوتاه و پس از آن عذاب الهی در انتظار توست!
حکیم گفت و گفت و گفت و طاووس فقط گوش کرد و حرفی نزد. حکیم عاقبت پرسید: طاووس زیبا چرا سخن نمیگویی لااقل از کار خود دفاعی کن و بگو که چرا پرهای خود را می کنی شاید دلیل قانع کننده ای داشته باشی!
طاووس پرید و نشست روی یک سنگ و گفت ای حکیم دانا تو خود میگویی که پر و بال ما برای شما انسانها زیبا و عزیز است تو خود می گویی که پر ما را لای کتاب ها میگذارند و یا کلاهشان را با پرما آرایش می دهند خود همه اینها را میدانی ولی چرا نمی دانی که من به چه دلیل پرهای خود را می کندم؟
تو فکر می کنی که صیادان با احترام و با زبان نرم و خلق و خوی خوش از ما تقاضا و خواهش می کنند که یکی از پر های خودمان را بکنیم و تقدیم او کنیم؟
نه ای حکیم ساده لوح آنها ما را می کشند جان ما را میگیرند به خاطر بال و پر های ما . این پر های زیبای ما بلای جان ما طاووس ها شده است اگر این پرها نباشد جان ما در امان است دیگر کسی به خود زحمت نمی دهد که به سوی ما تیراندازی کند حالا بگو من چه می توانم بکنم برای فرار از مرگ جز کندن پر ها؟
زیبایی پرهای ما طاووس آن زمانی برای ما خوب است که خطری تحصیل مان نکند پس حالا نحسی که چرا پر هایم را می کنم این مرد حکیم حکیم سر به زیر انداخت و هیچ نگفت دانست که در ابتدای ماجرا یک طرفه به قاضی رفته است به راستی که حرفی نداشت و آن تا موزه بی پر بزند.