Jak w prosty sposób poprawić dykcję. MI feat. Zosia Zborowska-Wrona i Rafał Rutkowski, odc. 167

Bardzo często mnie pytacie, jak ja to robię, że mówię tak wyraźnie. Dziś na to pytanie odpowiem.

Tylko od razu uprzedzam, nie jestem logopedką, nie prowadzę zajęć z emisji głosu,

więc nie pomogę Wam uporać się na przykład z wadą wymowy.

Ale chętnie podzielę się z Wami swoimi doświadczeniami.

Takimi życiowymi, praktycznymi sposobami, które mnie bardzo pomogły. Zapraszam.

Dobra dykcja kojarzy się z teatrem, z aktorami, z występami na scenie,

dlatego ten odcinek nagrywamy w teatrze! W Och- Teatrze.

Co więcej, już w najbliższy piątek, czyli 26.03 rusza trzydniowy festiwal online YouTube Dni Kultury.

Prawie 30 teatrów z całej Polski udostępni swoje materiały,

czyli: premiery, archiwalne spektakle oraz operowy vlog.

Festiwal odbędzie się z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru, który wypada 27 marca.

W opisie pod tym filmem jest link do strony, na której znajdziecie wszystkie ważne informacje,

czyli co, kiedy będzie można oglądać. Oczywiście wszystko dostępne będzie za darmo.

A teraz moje sposoby na dobrą dykcję...

Moim pierwszym sposobem jest mówienie „dzień dobry”. Przecież my się witamy codziennie.

Z sąsiadem, z panią w sklepie, z panią w aptece. Okej, podczas pandemii rzadziej,

ale i tak robimy to regularnie. I bardzo często brzmi to w następujący sposób:

Bardzo niedobrze! Starajmy się mówić dzień dobry głośno,

wyraźnie, z takim zaangażowaniem i skupiajmy się na samogłoskach. Bo zasada jest taka,

że kiedy mówiąc, myślimy o samogłoskach, to spółgłoski nam wybrzmią, tak automatycznie.

Zróbmy teraz takie ćwiczenie. Powiedzcie „dzień dobry”, myśląc o samogłoskach,

które się pojawiają w tych dwóch słowach. Trzy, cztery... Dzień dobry.

Widzicie? Od razu lepiej.

Od razu przypomniało mi się, jak moi znajomi na zajęciach z emisji głosu opowiadali,

że kiedy zaczęli mówić właśnie tak wyraźnie "dzień dobry," to ludzie np. w sklepie byli przerażeni,

kto to wszedł, co się dzieje, o co mu chodzi. Ale po chwili się uśmiechali,

bo to jednak takie serdeczne, kiedy ktoś Cię w ten sposób wita.

Dlatego właśnie zachęcam Was do tego, żebyście każdego dnia witali się właśnie w ten sposób,

z taką serdecznością, z takim zaangażowaniem, bo tej serdeczności dzisiaj na co dzień nam brakuje.

I to może nam bardzo pomóc.

Drugi sposób to modlitwa. Kiedy byłam dzieckiem, modliłam się bardzo szybko,

bo po prostu chciałam mieć to już za sobą. No wiadomo, jak to dziecko.

I brzmiało to tak:

I resztę już powiedziałam sobie w ogóle w głowie.

Okazało się po czasie, że ja w ten sposób zaczęłam też mówić na co dzień.

I to wychwyciła moja mama oraz moja ciocia. One regularnie zwracały mi uwagę na to,

że niewyraźnie mówię. Powtarzały:

Oj Paulinko, tak niewyraźnie mówisz, no naprawdę, nic nie rozumiem,

co Ty powiedziałaś. Strasznie zafafluniłaś.