KRAL MEZARLARI

Selim genç bir arkeologdu. Gazi Üniversitesinden yeni mezun olmuş, Antalya Müzeler Müdürlüğünde göreve başlamıştı. Birkaç ay bu iş yerinde masa başı çalıştıktan sonra Antalya Şehir Müzesi’ne görevlendirildi.

Müzede mevcut eserler için bir katalog hazırlıyordu. Onun tek işi bu değildi. Zaman zaman da saha çalışmaları yaparak tarihî eserleri inceliyordu. Selim’e göre çok heyecan verici bir işi vardı. O, özellikle saha çalışması yapmayı çok seviyordu. Üniversite sınavında çok yüksek bir puan almıştı. İstediği yerde istediği bölüme gidebilirdi. O, babasının mesleğini tercih etti çünkü arkeolog olmak çocukluktan beri onun rüyalarını süslüyordu.

Selim’in babası çok ünlü bir arkeologdu. Harran Üniversitesi Arkeoloji Bölümünde öğretim üyesiydi. Birkaç sene önce Şanlıurfa yakınlarında bulunan Göbeklitepe isimli tarihî şehrin kazı çalışmalarında görev yapmış, kazıda bulunan en önemli eserlerden biri olan Aslan Kabartmalı Taş’ı ortaya çıkaran kişi olmuştu.

Günler günleri kovalıyor, Selim müzedeki eserlerin kataloğunu oluşturmaya devam ediyordu. Birkaç ay içerisinde müzedeki eserlerin katalog işlemlerini bitirmiş, artık sıra sahada çalışmaya gelmişti. İlk önce tarihî Alanya Kalesi’ne gitti. Kalenin zemin katındaki odalarda bekleyen yüzlerce çömleğin hepsini tek tek inceledi, sınıflandırdı ve kataloğa dâhil etti. Alanya Kalesi’ndeki bu işini üç haftada bitirmişti.

Selim’in ikinci durağı Simena Antik Kenti’ydi. Simena Antik Kenti, Kaş ilçesine bağlıydı ve Kaleköy diye de biliniyordu. Selim burayı çok sevmişti. Simena, hayatında hiç görmediği güzellikte, yeşilin ve mavinin birleştiği bir noktadaydı. Ayrıca buradaki kral mezarları diğer yerlerdekinden çok farklıydı. Çünkü bunlardan bazıları denizin içinde, bazıları ise denizin hemen bittiği noktada başlayan küçük tepelerin üstündeydi.

Selim buraya gelir gelmez hemen çalışmalara başladı. Önce antik kentteki kaleyi incelemek istedi. Bu kale, Kekova Adası’nın tam karşısında, dağın dibine yapılmıştı. Ayrıca kaleye sadece denizden giriş yapılabiliyordu. Selim de kaleye ulaşmak için köy iskelesinden bir kayık kiraladı. Kayıkçıyla beraber kaleye doğru gittiler. Kaleye varınca Selim kayıkçıya beklememesini, işinin 5-6 saat süreceğini söyledi.

— Kaptan, akşama doğru işim bitince seni ararım. Gelip beni alırsın.

— Tamam efendim. Siz nasıl isterseniz.

Kayıkçı, kalenin iskelesinden ayrıldı. Selim de kalenin içine doğru yürümeye başladı. Tam o sırada kalenin giriş kapısının yanında duran mezara gözü ilişti. Bu bir kral mezarıydı ve işlemeleri diğer mezarlarınkinden farklıydı. Mezarın alt kısmında zenginlik anlamına gelen arı ve çekirge kabartmaları vardı. Muhtemelen mezardaki kral zenginliğiyle tanınmış birisiydi. Mezarın şapka kısmında ise başak, boğa ve aslan kabartmaları olduğunu gördü. Ayrıca mezarın üst kısmının açık olduğunu fark etti. Hemen mezara yaklaştı. Kabartmalara göz attı. Elleriyle her birine dokundu. Birkaç tanesinin de resmini yanındaki ajandaya çizdi.

Mezarın üst kısmındaki kabartmaları incelerken mezarın ortasında bir kırık olduğunu gördü. Gözünü bu kırığa dayayıp mezarın içine bakmak istedi ancak içerisi çok karanlık olduğu için hiçbir şey göremiyordu. Hemen el fenerini çantasından çıkardı ve deliğe doğru uzattı. Gözleriyle ışığı takip ederek içeride ne olduğunu görmeye çalıştı. Mezarın içinde sanki bir şeyler oynuyordu. Dikkat kesilip bir kez daha baktı. Bu sırada bir kuş, mezarın kırık olan bölümünden uçtu. Selim bir an şaşırdı, geriye doğru düştü. Hatta korkmuştu. Havalanan kuşu gördükten sonra gülmeye başladı. Bir yandan eli ayağı titriyor, bir yandan da gülmekten kendini alamıyordu. Yerinden kalktı ve tekrar mezarın başına gitti. Feneri tekrar mezarın içine doğru tutup içeri bakmaya başladı. Mezarın içinde örümcek ağlarından başka bir şey görünmüyordu.

Selim mezarı incelemeye devam etti. Merak edip eliyle mezarın üst kısmını biraz kaydırmaya çalıştı ama taş mezarın kapak kısmı çok ağırdı. Bütün gücünü kullanmasına rağmen kapağı yerinden kımıldatamadı. Etrafına bakındı ve kapağı kaldırmak için kullanabileceği bir şeyler aradı. Sonra yerde büyük ve kalın bir ağaç dalı olduğunu gördü. Eğilip onu eline aldı ve bir ucunu mezarın kenarındaki delikten içeri soktu. Dalın dışarıdaki kısmına bütün gücüyle yüklendi. Sonunda mezarın üst kısmını biraz araladı. Kapağın yerinden oynaması Selim’i iyice cesaretlendirdi ve ağaç parçasına daha fazla yüklenmeye başladı.

Selim kan ter içinde kaldı. Gücü tükenmek üzereydi. Durdu. Derin bir nefes aldı ve tekrar denedi. Sonunda oldu. Mezarın üst kısmı tamamen açıldı. Mezardan inanılmaz bir ses ve toz bulutu çıktı. Selim ilk önce çok korktu ama merakı, korkusunun önüne geçti. Kendisini durduramıyordu. Toz bulutu dağıldıktan sonra mezarın içine doğru baktı ve gördüğü manzara karşısında gözlerine inanamadı. Çünkü mezarın iç kısmından aşağıya doğru merdivenler iniyordu.

Selim, fenerini merdivenlere doğru tuttu. Beş altı basamaktan sonrası görünmüyordu. Ayrıca basamaklar çok dardı. Her birinin üzeri örümcek ağlarıyla kaplanmıştı. Eliyle üst basamaklardaki örümcek ağlarını temizledi. Ardından kafasını mezarın içine doğru soktu ve merdivenlerin nereye gittiğini çözmeye çalıştı.

Mezarın içi öyle karanlıktı ki Selim hiçbir şey göremiyordu. İçeri girmeyi düşündü ama çok korkuyordu. Etrafına bakındı ve yerden bir taş aldı. Taşı basamaklara doğru fırlattı. Taş, üç beş defa sektikten sonra durdu. Taşın çıkardığı ses hâlâ yankılanıyordu. “Sanırım mezarın derinliği beş altı metre civarında.” diyerek mezarın içine girmeye karar verdi.

Selim, dikkatli bir şekilde mezarın üstüne çıktı ve ilk basamağa bastı. Basamakların hem eni hem de boyu çok kısa görünüyordu. Yedi sekiz basamak indikten sonra durakladı ve havayı koklamaya başladı. Aklına izlediği bir korku filmi gelmişti. Derin bir nefes aldı ve kendince içerideki havayı inceledi. Hava normaldi, herhangi bir koku almadı. Mezarın içi nemli de değildi. Ağır adımlarla basamaklardan aşağıya inmeye devam etti. Otuz kırk basamak indikten sonra daha önce dışarıdan attığı taşı gördü. Taş, sandığının aksine zemine düşmemişti. Birkaç basamak aşağıdaki merdivenlerin ortasında durmuştu. “Anlaşılan daha yol var.” diyerek inmeye devam etti. Yaklaşık on basamak daha indikten sonra küçük bir kapıya benzeyen geçiş noktasıyla karşılaştı. Buranın ardında da hafif bir ışık olduğunu gördü.

Selim vakit kaybetmeden gördüğü geçide girdi. Kendisini genişçe bir odanın içinde buldu. Odanın duvarlarında eskiden kalma meşaleler, yerde ise birkaç hayvan kürkü vardı. Gördükleri karşısında şaşkınlığını gizleyemiyordu. Bu odanın daha önce keşfedilmemiş olduğunu düşündü. Haklıydı. Çünkü odadaki eşyalara el değmemişti. Sonra odanın içinden geçip ışığın geldiği yöne ilerledi.

İleride bir kapı vardı. Işık, odaya kapının diğer tarafından geliyordu. İlerlemeye devam etti. Kapının önüne geldiğinde karşı taraftaki manzara karşısında gözlerine inanamadı. Çünkü kapı bir başka büyük odaya açılıyordu. İçerisi de altınlarla doluydu. Altınların etrafında ise bir oluk şeklinde akan lav birikintisi vardı. Lavın parıltısı etrafı aydınlatıyordu. Selim kapıdan geçerek altınlara doğru ilerledi. Fakat daha fazla yaklaşamıyordu. Altınlara birkaç metre kala durmak zorunda kaldı.

O sırada altınların ortasında duran elmas parçasını gördü. Elmas yusyuvarlak ve çok büyüktü. Selim hayatında hiç bu kadar büyük bir elmas görmemişti.

Selim, elmasın parlaklığıyla büyülenmişti. Hemen düşünmeye başladı. Ülkesi için önemli bir hazine bulmuş olabilirdi. Bu fikir onu daha da heyecanlandırdı. Kendince planlar yaptı. “Bir yolunu bulup elması oradan almalıyım.” diye düşündü. Birden aklına az önceki odada serili olan hayvan kürkleri geldi. Hemen diğer odaya koşup kürklere baktı. En kalın olanını seçti. Sadece gözleri dışarıda kalacak şekilde kendisini kürke sardı. Yavaş yavaş altınlara doğru ilerlemeye başladı.

Biraz geriye çekilip hızlıca koşmaya ve lavın üstünden atlamaya karar verdi. Gerildi ve hızlı bir şekilde koşup lavın üstünden atladı. Bu, işe yaramıştı. Artık elmas ile arasında duran herhangi bir engel yoktu. Elmasa doğru yürüdü, lavdan yeterince uzaklaşınca üstündeki kürkü yere bıraktı. Elmasa dokunmadan önce onu iyice inceledi. Yumurtayı andıran bu devasa elmas karşısında büyülenmiş gibiydi. İki elini birden uzattı ve elması ellerinin arasına aldı. Elması düşürüp kırmaktan korktuğu için yavaş hareket ediyordu.

Bu sırada bir şeyler olmaya başladı. Ayaklarının altındaki zemin oynamaya, oluktaki lavlar hareket etmeye başladı. Odanın tavanından küçük taşlar döküldü. Selim ne yapacağını bilemedi. İlk önce sarsıntılara neyin sebep olduğunu anlamadı ama daha sonra elması yerinden oynatmasının buna sebep olduğunu anladı. Elması hemen kaidedeki yerine bıraktı. Selim elması bırakır bırakmaz sarsıntılar son buldu. Anladı ki bu gizemli yerin bazı tuzakları vardı.

Selim, elması almanın yollarını arıyordu. Ülkesi ve tarih adına bunu yapmalıydı. Bir süre düşündükten sonra kaideyi iyice inceledi. Kendi kendine “Elmasın yerine aynı ağırlıkta bir şey koyabilirsem sanırım sorun çözülecek.” diye düşündü. Etrafına bakınıp elmasın ağırlığında bir şeyler aramaya başladı. Bu sırada gözüne yerdeki altınların üzerinde duran çömlek ilişti. Boyut olarak elmasa çok benziyordu, ağırlık olarak eksiği vardı. Yerden biraz altın alıp çömleğin içine koydu. Çömleği iki elinin arasına sıkıştırdı ve elmasın yanına yanaştı. Çok hızlı olması gerektiğini biliyordu. Çünkü ufacık bir gecikme mezarın çökmesine sebep olabilirdi. Hızlı bir el hareketiyle elması yerinden çekti ve elması eline alır almaz yerine çömleği koydu.

Sarsıntılar anında tekrar başladı. Selim pişmanlık ve korkuyu aynı anda hissetti. Bütün hayatı gözlerinin önünden bir film şeridi gibi geçiyordu. Elinde elmasla kaidenin dibine çöktü. Korku dolu gözlerle tavanı inceliyordu. Ortalık toz duman olmuş, yerlere küçük küçük taşlar düşmeye başlamıştı. Birkaç dakika süren sarsıntıların ardından Selim’in korktuğu başına gelmemiş, planı işe yaramış ve sarsıntılar son bulmuştu. Selim derin bir nefes aldı ve yerdeki kürke tekrar sarılarak geldiği yoldan dışarı çıktı.

Mezardan çıkar çıkmaz elması kucağına aldı ve doya doya seyretti. Korkudan ve elmasın güzelliğinden zamanın nasıl geçtiğini fark etmemişti. Akşam olmak üzereydi. Kayıkçıya söylediği sözleri hatırladı. Etrafına bakındı ama gelen giden yoktu. Hemen cep telefonunu çıkardı ve önce babasını, sonra da müze görevlilerini aradı ve onlara yaptığı keşfi haber verdi.

Selim’in keşfi büyük yankı uyandırdı. Selim bundan dolayı son derece mutluydu. Babası da Selim’le gurur duyuyordu.