פאעטישע זאצן

יעדע קניפּ פֿון אירע הענט איז מיר נאָך הײַנט אַזוי גוט באַקאַנט.

איך געדענק נאָך איר קול, ווען דער אָוונט איז געווען שטיל.

איר שמייכל איז פֿאַרבליבן אין מײַן האַרצן ווי אַן אַלט ליד.

אויף די אַלטע גאַסן זוך איך נאָך אירע טריט.

די יאָרן גייען אַוועק, נאָר איר זכר בלײַבט.

איך האָב איר ליב געהאַט, נאָך איידער איך האָב געוווּסט וואָס ליבע איז.

ווען דער ווינט רירט אָן די ביימער, מיינט מיר, איך הער נאָך איר קול.

פֿון יענער צײַט איז געבליבן נאָר אַ ליד און אַ ביסל בענקשאַפֿט.

אין יעדן אַלטן פֿענצטער זעט מען אַ שטיקל פֿאַרגאַנגענהייט.

ס׳איז לאַנג שוין פֿאַרגאַנגען, אָבער אין מיר איז עס נאָך נעכטן.

איך גיי דורך די גאַסן און טראָג מיט זיך אַ גאַנצע וועלט.

אין יעדן ווינקל פֿון דער שטאָט ליגט אַ זכר פֿון אַמאָל.

איך ווייס נישט וווּ זי איז, נאָר איר בילד גייט נאָך מיט מיר.

די נאַכט איז שטיל, און מײַן האַרץ געדענקט.

וואָס מ׳האָט אַמאָל ליב געהאַט, פֿאַרגעסט מען נישט אַזוי גרינג