پادکست کتاب « سه قطره خون » | اثر ماندگاری از صادق هدایت

سه قطر
خون صادق هدایت دیروز بود که اتاقم را جدا کردند
آیا همان طوری که ناظم وعده داد من حالا به کلی معالجه شدم و هفته دیگر آزاد خواهم
شد آیا ناخوش بوده‌ام یک سال است در تمام این مدت
هرچه التماس می‌کردم کاغذ و قلم می‌خواستم به من
نمی‌دادند همیشه پیش خودم گمان می‌کردم هر ساعتی که قلم و کاغذ به دستم بیفتد چقدر
چیزها که خواهم نوشت ولی دیروز بدون اینکه خواسته باشم
کاغذ و قلم را برایم آوردند چیزی که آنقدر آرزو می‌کردم چیزی
که انقدر انتظارش را داشتم اما چه فایده
از دیروز تا حالا هرچه فکر می‌کنم چیزی ندارم که بنویسم مثل این است که کسی دست
مرا می‌گیرد یا بازویم بیحس می‌شود حالا که دقت می‌کنم ما بین خط‌های درهم و برهمی
که روی کاغذ کشیده‌ام تنها چیزی که خوانده می‌شود این است سه قطره
خون آسمان لاجوردی باغچه سبز و گل‌های روی تپه باز شده نسیم آرامی بوی گل‌ها را تا
اینجا می‌آورد ولی چه
فایده من دیگر از چیزی نمی‌توانم کیف کنم همه این‌ها برای شاعرها و بچه‌ها و کسانی
که تا آخر عمرشان بچه می‌مانند خوب است یک سال است که اینجا هستم شب‌ها تا
صبح از صدای گربه بیدارم این ناله‌های ترسناک این هنجره خراشیده که جانم را به
لب رسانیده صبح هم هنوز چشممان باز نشده که انژکسیون
بی کردار چه روزهای دراز و ساعت‌های ترسناکی
که اینجا گذراندیم با پیراهن و شلوار زرد روزهای
تابستان در زیرزمین دور هم جمع می‌شویم و در زمستان کنار باغچه جلوی آفتاب
می‌نشینیم یک سال است که میان این مردمان عجیب و غریب زندگی
می‌کنم هیچ وجه اشتراکی بین ما نیست من از زمین تا آسمان با آنها فرق
دارم ولی ناله‌ها سکوت‌ها فحش‌ها گریه‌ها و خنده‌های این آدم‌ها همیشه خواب م را پر
از کابوس می‌کند هنوز یک ساعت دیگر مانده تا شامم
را بخوریم از همان خوراک‌های چاپی آش ماست شیر برنج چلو نان و پنیر
آن هم به قدر بخور نمیر حسن همه آرزویش این است یک دیگ اشکنه
را با چار تا نان سنگک بخورد وقت مرخصی او که برسد عوض کاغذ و قلم باید برایش دیگه
اشکنه بیاورند او هم یکی از آدم‌های خوشبخت اینجاست با آن قد کوتاه خنده
احمقانه گردن کلفت سر تاس و در دست‌های بسته برای ناوه کشی آفریده شده همه ذرات
تنش گواهی می‌دهند و آن نگاه احمقانه او هم جار می‌زند که برای ناوه کشی آفریده
شده اگر محمدعلی آنجا سر ناهار و شام نمی‌ایستد
حسن همه ماها را به خدا رسانیده بود ولی خود محمدعلی هم مثل مردمان این دنیاست چون
اینجا را هرچه می‌خواهند بگویند ولی یکی دنیای دیگر است ورای دنیای مردمان
معمولی یک دکتر داریم که قدرتی خدا چیزی سرش نمی‌شود من اگر به جای او بودم یک شب
توی شام همه زهر می‌ریختم می‌دادم بخورن اونوقت صبح توی باغ وایستادم دستم را به
کمر می‌زدم مرده‌ها را که می‌برند تماشا می‌کردم اول که مرا اینجا آوردند همین
وسواس را داشتم که مبادا به من زهر بخورانند
دست به شام و ناهار نمی‌زدم تا اینکه محمدعلی از آن می‌چشید