Biri var idi, biri yox idi

bir baba ilə nənə var idi

bir gün baba nənəyə deyir ki qoğal bişir

nənə də bir gözəl həvəslə xəmir yoğurmağa başlayır

nənə qoğalı xamaya batırdı, yağda qızartdı və soyuması üçün pəncərənin kənarına qoydu

biraz keçdikdən sonra qoğal dığırlanaraq pəncərədən masaya, oradan qapıya, oradan həyətə, oradan da daha uzaqlara dığırlanmağa başladı

yolda qoğal dovşana rast gəldi

Qoğal, ay qoğal. Mən səni yeyəcəyəm

Məni yemə ay dovşan, sənə mahnı oxuyaram

Undum qoğal olmuşam

Süd ilə yoğrulmuşam

Nənədən də qaçmışam

Babadan da qaçmışam

Səndən nə var qaçmağa...

Qoğal bir az da dığırlandıqdan sonra yolda canavara rast gəldi

Qoğal, ay qoğal mən səni yeyəcəyəm

məni yemə canavar qardaş, sənə mahnı oxuyaram

Undum qoğal olmuşam

Süd ilə yoğrulmuşam

Nənədən də qaçmışam

Babadan da qaçmışam

Dovşandan da qaçmışam

Səndən nə var qaçmağa...

Qoğal bir az da dığırlandıqdan sonra yolda ayıya rast gəldi

Qoğal iştahlı görünürsən, mən səni yeyəcəyəm

məni yemə ayıcan, sənə mahnı oxuyaram

Undum qoğal olmuşam

Süd ilə yoğrulmuşam

Nənədən də qaçmışam

Babadan da qaçmışam

Dovşadan da qaçmışam

Canavardan qaçmışam

Səndən nə var qaçmağa...

Qoğal bir az da dığırlandıqdan sonra yolda tülküyə rast gəldi

Tülkü dedi: Qoğal, ay qoğal sən nə qəşəngsən

Undum qoğal olmuşam

Süd ilə yoğrulmuşam

Nənədən də qaçmışam

Babadan da qaçmışam