โอเจ้าดอกสะแบง

พอถึงปลายแล้งก็ร่วงก็โรย

ฝนบ่ตกบ่โฮย

ก็ถึงเวลาขอฟ้าขอฝน

คนที่อยู่เมืองไกล

คิดถึงบ้านบ่ที่จากไปดน

โอ ละน้อ..

พิณยังโตดติต่ง ยังโต๊ดติต่ง ยังโตดติต่ง

เฮายังห่าวยังด่ง

เฮายังตุ้มโฮมกันเฮ็ดบุญใหญ่

คนที่อยู่เมืองกรุง

ก็กลับมายามกันบ้างเป็นไร

โอ ละน้อ..

ออกจากเมืองที่วุ่นที่วายสักครั้ง

มาโอบกอดความหลังที่เฮายังคุ้น

ที่เฮายังไม่ลืม

มาโอบกอดความรัก

พักใจให้หายเหนื่อย

คืนหวนมาแผ่นดินอิสาน

บุญบั้งไฟเดือนหก

กลับบ้านเฮามาเอาบุญเดือนหก

จุดบั้งไฟขอให้ฝนมันตก

อ้อนวอนฟ้าขอให้ฝนมันตก

ตกแฮง ๆ ให้บักแตงเป็นหน่วย

ตกอ่วย ๆ ให้บักกล้วยเป็นหวี

บุญบั้งไฟเดือนหก

กลับบ้านเฮามาเอาบุญเดือนหก

อยู่เมืองหลวงถ้ามันทุกข์มันโศก

กลับบ้านเฮาบ่ต้องทุกข์ต้องโศก

กลับคืนมาม่วนนำกันสักครา

กลับคืนมาลงเล่นตมสักที

กะจังว่าสาวซำน้อย

สงกรานต์อ้ายคอยเจ้าบ่ต่าว

คิดฮอดเด้จนหัวใจปวดร้าว

ปวดร้าวโอ๊ยปวดร้าว ปวดร้าว

จักว่าเจ้าไปอยู่ไส

แห่บั้งไฟด้วยกันปีก่อน

อ้ายยังฮำฮอนนำเจ้าเด้อ

อ้ายยังฮำฮอนคิดถึงเจ้า