Աշխարհումս ա՛խ չեմ քաշի, քանի որ ջա՛ն ես ինձ համար.

Անմահական ջրով լիքը ոսկե փնջան ես ինձ համար.

Նստեմ` վրաս շվաք անես` մետաքս վրան ես ինձ համար.

Մեղքս իմա՛ցիր, հետո սպանիր` սուլթան ու խան ես ինձ համար:

Մեջքդ` նոճի-չինարի պես, գույնդ ֆրանկի ատլաս է.

Լեզուդ` շաքար, շուրթդ` մեղր, ակռեկքդ մարգրիտ-ալմաս է.

Ոսկում արծնապակի արած, աչքերդ ակնակուռ թաս է.

Պատվական անգին ադամանդ, լալ-բադեշխան ես ինձ համար:

Ես էս ցավին ո՞նց դիմանամ, մի՞թե սիրտ ունեմ քարացած,

Արտա՛սուքս արյուն շինիր, խելքս` գլխումս շվարած,

Նոր պարտեզ ես` նոր այգու մեջ, բոլորքդ վարդով շուրջառած.

Ման գամ շուրջդ բլբուլի պես` սքանչելիք ես ինձ համար:

Քո սերը ինձ արբեցրեց, ես արթուն եմ, սիրտս է քնած.

Աշխարհս աշխարհով կշտացավ, իմ սիրտը քեզնից սով մնաց.

Յա~ր, էլ ինչո՞վ քեզ գովերգեմ` աշխարհումս բա՛ն չմնաց.

Ծովից դուրս եկած հրեղե՛ն նժույգ-ջեյրան ես ինձ համար:

Ի՞նչ կլինի հետս խոսես, եթե Սայաթ-Նովի յարն ես.

Շողքդ աշխարհը բռնել է` արեգակից էլ դու վառ ես.

Հոտավետ հիլ, մեխակ, դարչին, վարդ մանուշակ, սուսանբար ես.

Կարմրագույն` դաշտի ծաղիկ, հովտաց շուշան ես ինձ համար