>> E hocam, de bakalım, ben gitsem evin işlerini bugün kim yapacak?
>> Hih hih hih hiiii... Bu muydu yani sorunun? Ev işleri dediğin şey nedir ki?
>> Ev işleri dediğin şey nedir ki mi?
>> Tabi. Adı üstünde: “Ev işi”. Evin içinde, “gel keyfim gel” işi.
>> Yaaa... demek öyle.
>> Hadi hadi… Sen arkadaşlarınla buluşmaya git. Gerisini bana bırak.
>> Tamam o zaman. Ben gidiyorum. İkindiden sonra gelirim. O zamana dek ev işleri sana emanet. Hani o “gel keyfim gel” işleri.
>> Sen hiç merak etme hatun.
>> Bir saatlik iş bunlar. Hihihihi…
>> Offff… amma da sürdü bu iş. Belim ağrıdı yahu. Bu temizlik de laf aramızda zormuş. Evveet. Şimdi sıradaaaa: çamaşırlar!
>> Şimdiiii. Bunları kaynar suya atarsam, hepsi tertemiz olur. Bu kadar basit.
>> Acaba renkli çamaşırları da atacak mıydık? Amaaaan… Hepsini atalım gitsin, ne olacak ki?
>> İşte oldu… Bir de zor derlerdi. Hani bu yüzyılda ütü derdi bile yok. Yıka ve çık. Hahaha…
>> Baba. Ben acıktım. Yemekte ne var?
>> Iıııı… Yemek mi? Yaparız şimdi bir şeyler oğlum.
>> Yemek hala hazır değil mi?
>> Şey… önce temizlik yapayım demiştim. Ama hemen bir şeyler hazırlarım.
>> Aaaiiiii.. Aaiii…
>> Baba Karakaçan da acıkmış. Onun yemini vermiş miydin?
>> Iııı... Hayır. Sen git ona yemini ver ben de yemeği yapayım.
>> Aaahh… Peki.
>> Ne yapsak ne yapsak? Hmmm… En kolay yemeeeek… Tamam! Yaprak sarması. Bir dakika. O kadar da kolay değildi.İçli köfte? Yok yok… o da kolay değil. Ben en iyisi karışık bir şeyler yapayım. Benim özel sebze tarifim. Ve laf aramızda ilk özel sebze tarifim. Başlayalım!
>> Hıım. Ne eksik kaldı? Heh! Suyunu da koyalım. Biraz da yağ ...Etini de şööyle attık mı... Pırasa, lahana… Elma, armut... Tamam galiba…
>> Az sonra pişer bu.
>> Karakaçan’ın yemi bitmiş baba.
>> Öyle mi? Yemini sonra pazardan alır veririm ben.