Stories Behind Iran | Gilda Gazor | TEDxTehran

Translator: Roozbeh Fakhr Reviewer: Leila Ataei
موی وزی، ابروی پیوسته، و چشمهای خمار
چیزهایی که تعریف شده زن ایرانی توی هنر و تاریخ ایرانه
و هر دختر ۱۳ ساله‌ی ایران براش عادیه، مثل خودم.
اما توی شهر کوچیک شمال کالیفرنیا که بزرگ شدم، عادی نبود.
با اینکه اون‌جا به دنیا اومدم، تنها ایرانی بودم و ظاهرم فرق می‌کرد با بقیه‌ی بچه‌ها
زاغ و بور نبودم و تایم ناهار ساندویچِ زبانم رو که در می‌آوردم،
بچه‌های دیگه فرار می‌کردن انگار این که موشک خورده بود زمین.
از مادرم می‌تونم تشکر کنم.
[خنده‌ی حضار]
از بچه‌های دیگه ظاهرا متفاوت بودم ولی فکر می‌کردم اینا اگه بخوان با من آشنا بشن،
اتفاقا می‌بینن که چقدر من دوست‌داشتنی هستم و ازم خوش‌شون می‌آد. [خنده‌ی حضار]
برنامه‌ریزی کردم که معروف‌ترین دختر مدرسه با من آشنا بشه؛
اما نمی‌شناختمش. چه‌جوری می‌خواست این اتفاق بیفته؟
دیدم که کتابچه‌اش پر برچسب گروه راک Red Hot Chili Peppers بود.
رفتم خونه، آلبوم برادر بزرگم رو برداشتم انقدر اینو گوش دادم تا آهنگِ
Give it away now رو حفظ شدم.
تنظیم کردم که دقیقا هم‌زمان از جلوش رد شم توی راهرو، اون منو ببینه، بشنوه،
و با هم دوست بشیم. با شکر خدا همین اتفاق افتاد. [خنده‌ی حضار]
اما صمیمیتی که بینمون به‌ وجود اومد واقعی بود. بر اساس چیزهایی که دختر ۱۳ ساله
مشترک داره مثل عشق کلاس فرانسه، و بازی بسکت. درسته به هدفم رسیدم که
بچه‌های دیگه‌ مدرسه منو اذیت نمی‌کردن، نمی‌گفتن شترسوار [خنده‌ی حضار]، اما
چیز عمیق‌تری که یاد گرفتم، این بود که با هر کسی می‌تونستم ارتباط برقرار کنم،
هرچقدر هم از من متفاوت بود. چیزی که تو زندگیم خیلی به من کمک کرد.
تونستم دوستای خوب پیدا کنم توی دانشگاه توی دکترام و هرجای دنیا که زندگی کردم
ارتباط برقرار کردم. اما همیشه حس می‌کردم که من از بقیه متفاوت هستم
به من می‌گفتن زورگو. پرخاش‌گر هستی، فیلتر نداری، حرف دلتو می‌زنی.
منم فکر می‌کردم مثل ابرو و ساندویج زبان، این بخش ایرانی‌ بودنم بود.
و تصور می‌کردم که بیام ایران تمام مردم حرف دلشون‌ رو می‌زنن و من احساس آرامش می‌کنم
با انگیزه اومدم دانشگاه شهید بهشتی ادامه‌ی تحصیل بدم [خنده‌ی حضار]
با هدف این‌ که برگردم آمریکا تدریس تطبیقی کنم.
استاد بودن چیز خوبی بود ولی هدف اصلی من این بود که بیام اینجا خودمو کشف کنم
و برای اولین‌ بار تو یه جامعه باشم که بقیه‌ی مردم‌ هم حرف دلشون رو بزنن
این‌جا اون‌جاست که باید بخندین [خنده‌ی حضار]
چون خودتون بهتر از من می‌دونین که ایرانیا حرف دلشون رو اصلا نمی‌زنن
و حتا حرفایی که بزنن منظورشون مشخص نیست. [خنده و تشویق حضار]
به این می‌گن تعارف. لغت «متشکرم» هم یعنی مرسی، هم یعنی بله، هم یعنی نه!
[خنده‌ و تشویق حضار]
من کاملا گیج شده‌ بودم. از یه دعوت به شام تا یکی می‌گفت میآم کمکت اثاث‌کشی
نمی‌دونستم واقعی بود یا تعارف. اِ...! باز دوباره من متفاوت بودم.