"Woman, Life, Freedom" in Iran — and What It Means for the Rest of the World | Golshifteh Farahani

Translator: Ali Nasrabadi
من مهسا هستم.
۲۲ سال دارم.
اهل کردستان هستم.
برای تعطیلات همراه برادرم به تهران آمدم.
چون حجاب مناسبی نداشتم، دستگیر شدم.
بعد بارها کتک خوردم
و در نهایت به کما رفتم و مُردم.
من نیکا هستم. ۱۶ سال دارم.
سرتاپا مشکی پوشیدم، بطری آبم
و یک حوله کوچک برای محافظت از خودم در برابر گاز اشک‌آور برداشتم.
برای اعتراض به خیابان رفتم.
دزدیده شدم، شکنجه شدم.
من جمجمه‌ی شکسته‌ی نیکا هستم.
من جسم کتک‌خورده‌ی او هستم که
ده روز بعد از ربودن‌شدنش به خانواده‌اش تحویل داده شد.
او در نهایت بدون هشدار و اطلاعی
در یک قبرستان دورافتاده دفن شد.
من پویا هستم.
با مادرم برای اعتراض رفتم.
گفت: «دستم را رها نکن.»
اما من رها کردم.
و تیر خوردم.
جلوی چشمش مُردم.
من کیان هستم.
فقط ده سال دارم.
می‌خواستم دانشمند شوم.
اما بدنم هدف گلوله‌باران شد.
من همان قایق چوبین شناوری هستم که او با دستان کوچکش ساخت
و ۷۰ کودک بر فراز رنگین‌کمان سرنشین آن بودند که
به روشی مشابه کشته شدند.
من پدر کیان هستم که تیر خورد و تا ابد فلج شد.
من محمدمهدی، پسر کاراته‌بازم.
من پسر یک دستفروش هستم و در فقر بزرگ شده‌ام
سپیده‌دم هنگام نماز صبح به دار آویخته شدم.
من یکی از آخرین جملات محمد به پدرش هستم:
«به مامان نگو ​​که می‌خواهند من را اعدام کنند.»
من توماج هستم، یک خواننده‌ی رپ.
شکنجه شدم و چندین و چند ماه در سلول انفرادی نگه داشته شدم.
من الهه هستم. من نیلوفر هستم.