ZUPA ze ZŁOTEJ RYBKI

Rozdział 1

W małżeństwie trudno jest tylko przez pierwsze dwadzieścia pięć lat,

potem człowiek już rozumie, że nie może spodziewać się po partnerze

niczego dobrego i zaczyna wieść szczęśliwe życie. Prawdę mówiąc, mnie

ani razu nie udało się przetestować tej prawdy w praktyce, od

wszystkich mężów uciekałam, nie doczekawszy srebrnego jubileuszu.

Jeśli mówić całkiem otwarcie, to nie udało mi się uczcić nawet

dziesięciolecia związku małżeńskiego z żadnym z mężów, a jeśli mam

przestać udawać nie wiadomo kogo, to muszę się szczerze przyznać: nie

udało mi się wytrzymać w małżeństwie dłużej niż trzy lata.

Wyrywając się już cztery razy ze szponów małżeństwa, doszłam do

wniosku, że zwierzę imieniem Daria Wasiljewa nie może żyć w niewoli,

i zaprzestałam prób uzyskania statusu zamężnej kobiety. Ale niektóre

moje przyjaciółki jak raz nastąpiły na grabie, tak robią to w

nieskończoność. Zalicza się do nich Li-ka Sołodko. Bawiłam się na jej

ośmiu weselach i nie mogłam wyjść z podziwu, że jej nie obrzydło tak

za każdym razem przygotowywać ucztę nad ucztami, wkładać białą

suknię, welon, wysłuchiwać uroczystych toastów gości, wróżących jej

szczęście z kolejnym wybrankiem serca.

Oczywista sprawa, że dwanaście miesięcy po weselnych hulankach Lika

wpadnie do Łożkina, rzuci się na kanapę i zanosząc się od płaczu,

oświadczy:

- Kolka to bydlak! Biorę rozwód i wracam do panieńskiego nazwiska!

Lika jest do tego stopnia głupia, że za każdym razem zmienia

nazwisko. W ostatnim czasie przysparza jej to nie lada

kłopotów. W wielu formularzach, które musi zapełnić w różnych

sytuacjach życiowych, znajduje się rubryka: „Czy zmieniał/a pan/i

nazwisko?". Uczciwa Lika złości się, próbując zmieścić w wąskiej

ramce konieczne informacje: Kowalowa, Jermołowa, Szłykowa,

Szełatunina, Arżannikowa, Nistratowa, Sołodko.

- Idioci - syczała - nie pozwalają pisać na marginesach. Jakim

organem myślał ktoś, kto opracowywał ten formularz? Dlaczego tak mało

miejsca zaplanował na odpowiedzi?

Nie miało sensu tłumaczenie Lice, że normalna kobieta zmienia

nazwisko raz, no dwa, dobra, niech będzie, trzy razy w swoim życiu.

Lika powinna zatrzymać się na etapie pani Kowalowej albo pozostać

przy panieńskim nazwisku, ale jak na złość, to akurat dosyć śmiesznie

brzmi - Podujwietier. A Lika za każdym razem wychodziła za mąż na

zawsze, przynajmniej bardzo w to wierzyła.

Dlatego też zupełnie mnie nie zdziwiło zaproszenie na kolejną

ceremonię zawarcia związku małżeńskiego.

W piątek razem z Manią i Kicią wchodziłyśmy do restauracji „Łakomy

Kąsek". Przy dźwigałyśmy dla Liki serwis na dwanaście osób. Fakt, nad

wyraz tradycyjny prezent, ale nasza fantazja była na wyczerpaniu. W

swoim czasie sprezentowałyśmy Lice komplet bielizny pościelowej,

srebro stołowe, mikrofalówkę, pralkę, kryształowe kieliszki...

- Mam nadzieję, że jedzenie będzie smaczne - szepnęła Maniunia,

obciągając sukienkę - nienawidzę spódnic, chyba że ktoś inny je nosi,

wiecznie się zadzierają...

- A kupże sobie w końcu jakąś mniej obcisłą, w normalnym rozmiarze -

rzuciła kąśliwie Kicia, kręcąc się przed lustrem. -Wiecznie byś

chciała wyglądać lepiej i dlatego tak się ściskasz, a prawdę mówiąc,

na próżno, szczuplej i tak już nie będziesz wyglądać!

Wtuliłam głowę w ramiona. No tak, teraz się zacznie! Maruśka napadnie

na wredną Kicię... Ale Mania miała już za sobą okres szczeniackiego

nieprzejednania. Wytwornie uniosła brew i spokojnie odpowiedziała:

- Tak, z pewnością masz rację, trzeba kupić sukienkę szerszą, rosnę

bez opamiętania, następnym razem wezmę czterdziestkę, a właśnie,

Kiciunia, a jaki ty rozmiar nosisz?

- Trzydziesty szósty - odparła Olga z satysfakcją. - Przedwczoraj

kupiłam sobie tę sukienkę i jestem bardzo zadowolona: trzydziesty

ósmy po prostu ze mnie spada.

I kontynuowała falę zachwytów nad sobą.

- Obawiam się, że jesteś w wielkim błędzie - westchnęła Mania. - Nie

chciałam cię martwić, ale tyjesz, i to bardzo, zobacz, jakie masz

fałdki tłuszczu na bokach.

- Gdzie? - Kicia przerażona wygięła nieprawdopodobnie szczupłą

talię.

- A ta sukienka to rozmiar czterdzieści dwa.

- Chyba zwariowałaś! - Olga podskoczyła. - Trzydzieści sześć!

- Właśnie, że nie, czterdzieści dwa! Spójrz lepiej na metkę.

Kicia pobiegła do toalety, Mania zaś nad wyraz spokojnie zaczęła

poprawiać włosy. Chwilę później zakłopotana Olga stanęła przede mną.

- Rzeczywiście, czterdzieści dwa, ale jak to możliwe? W sklepie

przekonywali mnie, że to rozmiar trzydzieści sześć...

- W taki sposób sprytni sprzedawcy usiłują zadowolić klienta -

niewinnie odparła Maruśka - no i kłamią w żywe oczy. Wybacz, ale

jesteś grubsza ode mnie, zobacz, moja spódniczka, choć rzeczywiście,

troszkę mnie opina, ma metkę trzydzieści osiem, a ty masz rozmiar

czterdzieści dwa.

- Koszmar - wymamrotała Olga - ja tego nie przeżyję.

Oczy Kici zaczynały zachodzić łzami, a ja nieufnie spojrzałam na

Manię. Olga wyglądała znacznie wytworniej od swojej szwagierki. Co za

diabelskie sztuczki z tymi metkami - sama nie wiem.

- Halo, zapraszamy wszystkich do stołu! - krzyknął Witalij Kropotow

- starczy tych wygibasów przed lustrem. Olga, czemu jesteś taka

smutna? Czyżby twój durnowaty program w TV w końcu spadł z anteny na

zbity pysk?

- Żeby ci pypeć nie tylko na języku wyskoczył - obruszyła się Olga.

- My rozkwitamy.

- Czyli niedługo zaczniecie się kłosić, a potem zgnijecie -

podsumował Witalik z zadowoleniem.

Olga zacisnęła zęby i weszła na salę.

- Co zrobiłaś z metką? - nie wytrzymałam.

Mania zachichotała.

- Nakleiłam obok słowa „rozmiar" cyfry „cztery" i „dwa", wiesz,

takie naklejki, które sprzedają do klawiatury komputera.

- Po co?

- Oj, mamuńciu - Marusia wciąż się cieszyła - Kicia z tą swoją dietą

już całkiem zwariowała. Mogę się założyć, o co chcesz, że teraz tutaj

nawet wody mineralnej nie wypije!

- No, ale przecież wyjaśnisz jej, że to dowcip?

- Pewnie. Jutro.

Chciałam wygłosić Marusi prelekcję o miłości bliźniego, ale w końcu

się rozmyśliłam. Olga i Mania poradzą sobie beze mnie. Prawdę mówiąc,

jedna warta drugiej - stałe docinki, złośliwości. A co do diety, to

racja. Olga zachowuje się jak nienormalna, bez problemu może schować

się za kijem do hokeja, niemniej jednak siada przy stole z

kalkulatorem, na którym w skupieniu wylicza ilość spożytych kalorii.

Dwa listki sałaty -to dwadzieścia, filiżanka kawy bez cukru - zero,

tost z dżemem... O, to za nic w świecie! Tost z dżemem! Całe sto

pięćdziesiąt kalorii, a w kilodżulach jeszcze gorzej - prawie

pięćset! I tak w czasie każdego posiłku. Kiedyś Arkaszka zezłościł

się i zabrał żonie kalkulator, ale godzinę później Olga miała w

rękach nowy.

- Ekran dodaje dziesięć kilo - mamrocze Kicia, odgryzając maleńki

kawałeczek banana - m... m... m... jakie pyszne. Zdarzają się tacy

szczęśliwcy, którzy mogą zjeść całego!

Spór z Kicią, jakakolwiek próba przekonania jej, jest niemożliwy,

dlatego każdy w domu przygotował własną taktykę.

- Słuchaj, Kita - powiedział wczoraj wieczorem Kiesza - na jutro

zapowiadają w Moskwie wiatr, dość silny.

- No i co z tego? - zapytała czujnie Olga.

- Weź od Iwana z szopy dwie cegły.

- A po co?

- Włożysz do kieszeni, żeby cię huragan nie porwał - wyjaśnił

mężulek, chichocząc.

Olga trzepnęła go po głowie gazetą. Dziś rano, kiedy zażywała kąpieli

w wannie, Arkaszka, szczerze zaniepokojony, krzyknął:

- Kicia, błagam, tylko nie wyjmuj korka!

- Dlaczego? - Znów połknęła haczyk.

- Żeby cię do rur nie wessało - wyjaśnił jak gdyby nigdy nic Kiesza.

- Potem trzeba będzie cię wyławiać, szorować...

Maruśka też bez końca szydzi z bidulki, której się marzy ujemna waga,

ja demonstracyjnie jem na jej oczach ciastka i czekoladki, ale

najbardziej wyrafinowany jest Diegtiariow. Na początku lata przyniósł

Kici w prezencie śliczny T-shirt, najwyraźniej kupiony w dobrym

sklepie.

- No, no, niezły jesteś - pisnęła Olga - ileś na to wydał!

Natychmiast wciągnęła prezent na siebie i zmieszana mruknęła:

- Za duży! O cały rozmiar! To ci pech!

- E, to żaden problem - palnął pułkownik. - Przez tydzień podjesz

sobie blinów na słodko i będzie w sam raz!

Po tych słowach Mania, kaszląc, wybiegła na korytarz, Kiesza

zakrztusił się herbatą, a ja, patrząc na czerwoną ze złości Kicię i

niewinnie mrugającego Aleksandra Michajłowicza, pomyślałam, że mój

przyjaciel nie jest taki prostoduszny, jak się wydaje.

Porzuciłam beznadziejne próby ujarzmienia sterczących pod różnym

kątem włosów, weszłam do dużej sali, usiadłam przy długim stole i

postanowiłam dobrze się bawić na uroczystości weselnej.

W centralnym miejscu stołu siedziała Lika; jak zawsze w takich

wypadkach, miała na sobie białą suknię i długi welon, przypięty do

wianka ze sztucznych kwiatów. Myślę, że wkładanie na głowę owego

symbolu niewinności, kiedy tuż obok siedzi dwudziestoletni syn, to

trochę niedorzeczny pomysł, ale Lika lubi, kiedy wszystko odbywa się

zgodnie z przyjętym rytuałem. Nowego męża widziałam po raz pierwszy:

chuderlawy facecik o czerwonej twarzy i szyi. Albo młody małżonek ma

problemy z ciśnieniem, albo jest mu po prostu duszno w garniturze i

koszuli z krawatem. W końcu na dworze prawie trzydzieści stopni, za

oknem upalny lipiec. Ja bym w takiej sytuacji ogłosiła amnestię dla

nieszczęsnego młodzieńca, zaproponowała, by włożył coś lżejszego, bez

ciasnego kołnierzyka, ale Lika nigdy nie poszłaby na kompromis. Na

weselu męska część założonej przed chwilą rodziny zobowiązana jest

być w pełnej

gali i kropka. Dobrze jeszcze, że Lika nie upierała się przy

smokingu, bo do tego stroju konieczna jest jedwabna szarfa wokół

talii i bidulek mąż mógłby po prostu zejść z tego świata, nie

doczekawszy nawet nocy poślubnej.

Jeśli kiedykolwiek byliście na weselu, to wiecie, jak rozwijała się

akcja: niekończące się okrzyki: „Gorzko, gorzko!", toasty, wręczanie

prezentów, tańce...

Pod koniec byłam śmiertelnie zmęczona i marzyłam tylko

o jednym: żeby jak najszybciej znaleźć się w domu, w swoim łóżku.

Zresztą pozostali goście chyba również się zmęczyli, pan młody nie

wiedzieć czemu zmarkotniał i siedział z niezadowolonym wyrazem

twarzy, pewnie tak podziałał na niego alkohol. Jedna Lika wydawała

się świeża i beztrosko wesoła.

Jakoś dosiedziałam do końca uroczystości i wróciłam do Łożkina. Od

razu padłam do łóżka, wpychając sobie pod bok mopsa Hootcha.

Przebudzenie było nagłe i niespodziewane.

- Ja go zabiję - zaczął się przeraźliwie drzeć Hootch, przygniatając

mnie swoim ciężarem - zabiję, i to zaraz!!!

Przez sen wydawało mi się, że Hootchuś urósł i zamienił się w ogromne

stworzenie, nie wiadomo czemu obrzydliwie pachnące perfumami Poison.

Bardzo lubię francuskie kosmetyki, ale od mdłych, słodkich zapachów

zaczynam się dusić.

Kaszląc, usiadłam na łóżku, rozkleiłam odrobinę powieki

i ujrzałam rozhisteryzowaną Likę. Kichający Hootchuś powoli oddalił

się w stronę korytarza; mops najwyraźniej też nie znosi zapachu

Poison.

- Co ty tutaj robisz? Co się stało? Gdzie Jewgienij? - zaczęła

lamentować Kicia, która wtargnęła do naszej sypialni.

Szykowała się do pracy i wyglądała teraz dość komicznie: miała na

sobie eleganckie ciemnoniebieskie spodnie i górę od piżamy, jedno oko

pomalowane, drugie jeszcze nie, i burzę jasnych włosów, sterczących

jak druty.

- Nie waż się wypowiadać przy mnie tego imienia. - Lika opadła na

łóżko. - Zapomnijcie o nim!

Wstałam, kilka razy kichnęłam, potem zamknęłam okno, włączyłam

klimatyzację i ostrożnie zapytałam:

- Pokłóciliście się?

- Kretyn! - zawyła Lika, chowając twarz w mojej poduszce. -Potwór...

Westchnęłam. Przytulną puchową kołdrę i poduszkę trzeba teraz będzie

oddać do pralni chemicznej, pewnie całe przesiąkną ohydnymi

perfumami. Dziwne, że znana na całym świecie firma Dior, która

stworzyła kiedyś takie wspaniałe zapachy jak Diorissimo, Diorella,

Dolce Vita, wypuściła serię absolutnie obrzydliwych pachnideł. Albo

może tylko mnie się takie wydają? No bo Lice się podobają, wylewa na

siebie pół flakonika naraz.

- Rozwodzę się - nagle spokojnie oświadczyła moja przyjaciółka.

- Już? - krzyknęłyśmy jednym głosem z Kicią. Potem Olga kichnęła

parę razy i dodała:

- Ale przecież przeżyłaś z nim tylko jeden dzień!

- W legalnym związku, podkreślam - rzekła Lika dobitnie. -Przedtem

spędziliśmy razem pół roku! Potwór!

- Wiesz co - przerwałam jej - nie działaj pochopnie. Kłótnie

małżeńskie się zdarzają. Posiedź u nas, może razem wyjdziemy gdzieś

na obiad, a potem pojedziesz do domu i wszystko się ułoży.

- Rozwód - twardo oznajmiła Lika. - To, co się zdarzyło, było z

mojej strony tragiczną pomyłką!

- Pomyśl - próbowała przemówić jej do rozsądku Olga -znów będziesz

musiała zmienić nazwisko.

- Drobnostka - machnęła ręką moja przyjaciółka - w paszporcie,

prawie jazdy i innych papierach na razie jestem Sołodko, przecież od

ślubu minął dopiero jeden dzień...

- Trochę to dziwne wyjść za mąż na jeden dzień - bąknęła Kicia.

- Może wyjaśnisz nam, dlaczego postanowiłaś rzucić Jewgienija? -

usiłowałam zrozumieć sytuację.

Lika zaczęła płakać:

- Zdradził mnie, odszedł z inną!

- Kiedy? - znów zapytałyśmy chórem. - Kiedy zdążyła mu wpaść w oko

inna baba?

Poczułam lekkie zawroty głowy. Włączona na maksimum klimatyzacja nie

zabiła duszącego aromatu perfum. Może Lika

ma psychozę reaktywną? Zdarza się to ludziom, którzy nie potrafią się

znaleźć w okolicznościach działania vis maior. No, na przykład,

kierowca jedzie nabrzeżem, nie może zapanować nad wozem i wpada do

rzeki, a milicja wyławia z wody oszalałą, rozhisteryzowaną istotę.

Tak samo Lika - nadenerwowała się na weselu... Chociaż czym miałaby

się przejmować na kolejnym ślubie? Przecież to dla niej nic nowego.

- Wczoraj wieczorem Jewgienij zakochał się w jakiejś ździrze -

oświadczyła Lika i wysiąkała nos w róg mojej powłoczki -w malowanej

lali, obrzydliwej beczce sadła, ohydnej, dupiastej, koślawej...

- Poczekaj! - zapiszczała Olga. - Natychmiast opowiadaj wszystko po

kolei!

Nadal rozmazując gluty po mojej pościeli, Lika rozpoczęła chaotyczną

opowieść.

Rozdział 2

Od samego początku ich romans - Liki i Jewgienija - rozwijał się nie

tak, jakby tego chciała Lika. Pomimo dojrzałego wieku zachowała

zdolność zakochiwania się, a wszystkie jej małżeństwa rozpadały się

dlatego, że po raz kolejny traciła głowę i rzucała się w wir

namiętności. Jej kochankowie, którzy z czasem stawali się mężami,

wyglądali nad wyraz podobnie: wysocy, przystojni, blondyni. Również

jeśli chodzi o charakter, mieli ze sobą coś wspólnego: wszyscy byli

spokojni, opanowani, pracowali w różnych placówkach naukowych czy

instytutach na-ukowo-badawczych. Najciekawsze, że wszystkie romanse

rozwijały się według tego samego scenariusza. Odwiedzając męża w

pracy, Lika spotykała tam jego kolegę albo znajomego i natychmiast

znów się zakochiwała. Po zawarciu kolejnego związku małżeńskiego z

zapałem brała się do „rozwoju" kariery nowego męża. Zmuszała go do

obrony doktoratu i... wpadała na nowy obiekt namiętności, który

bezzwłocznie zaczynała mobilizować do napisania habilitacji. Na

miejscu przewodniczącego rosyjskiej komisji kwalifikacyjnej, ciała,

które potwierdza prawo do tytułu naukowego, wydałabym Lice dyplom

albo jakiś

inny papier o treści: „Nagradza się za wkład w rozwój rodzimej

nauki". Czy przynajmniej sobie wyobrażacie, jak trudno zmusić

mężczyznę, by regularnie zasiadał przy biurku? A Lika w końcu

wyhodowała sześciu czy siedmiu docentów.

Jej mężów łączyła jeszcze jedna wspólna cecha. Otóż wszyscy oni

cierpieli na brak pieniędzy, czasem chroniczny, i Lika gorliwie

zarabiała rubelki, by odziać i obuć ukochanego. Można ją było

oskarżać o wszystko oprócz wyrachowania. Do brzęczącej monety

odnosiła się lekko, bez żalu wydawała zapracowane pieniądze i nigdy

nie zabijała się z powodu pustego portfela. Dzięki Bogu, miała tylko

jedno dziecko - Jurę, którego wychowała, jak umiała. Bez względu na

kalejdoskop tatusiów Jura wyrósł na zupełnie normalnego, być może

trochę zbyt milczącego chłopaka, ale przy nader gadatliwej,

nieopanowanej mamusi z innym usposobieniem po prostu by nie przeżył.

O ile pamiętam, Jura zawsze siedział w kącie z grubą książką w ręku.

Siedem miesięcy temu zaprosiła Likę Wierka Karapietowa i oznajmiła:

- Dość tego liczenia drobniaków, starzejesz się.

- Zwariowałaś? - oburzyła się Lika. - Jestem jeszcze całkiem młoda.

- To tylko tak ci się wydaje - nie poddawała się Wierka. -A zresztą

książeczka oszczędnościowa z solidnym wkładem jest dobra w każdym

wieku. W każdym razie znalazłam dla ciebie wspaniałego narzeczonego.

- Jestem mężatką - przypomniała Lika.

- No i co z tego? - zdziwiła się Wiera. - Rozwiedziesz się, wielkie

mi rzeczy. Jewgienij jest bardzo bogaty i samotny, świetna partia,

dziś wieczorem idziemy do restauracji, bądź łaskawa okazać trochę

zainteresowania.

Lika stawiała lekki opór, ale polemika z Wierą jest niemożliwa: jeśli

ta wbije sobie do głowy jakiś pomysł, to nic jej nie powstrzyma, póki

nie zrealizuje swoich zamierzeń. Tak czy inaczej Lika znalazła się w

knajpie.

Ewentualny narzeczony rozczarował ją od razu. Facecik był

niewielkiego wzrostu, zupełnie inny typ urody niż poprzedni romeo.

Lika zjadła kolację, pozwoliła odwieźć się do domu i zdecydowanie

odmówiła kolejnego spotkania. Najwyraźniej

kawaler poskarżył się Wiercę, ponieważ ta zadzwoniła do Liki i

zapiszczała:

- Zwariowałaś chyba, kretynko! Żenia ma willę za miastem,

mieszkanie, samochód, własny interes...

- Ale on mi się nie podoba - zaprotestowała Lika. - Nie uderzył w

struny mojej duszy!

- Też mi coś, bałałajka się znalazła - rozjuszyła się Wierka. -No i

co masz z tego, że całe życie się zakochujesz? Przecież ty nawet nie

masz pary porządnych butów, bida z nędzą. Siebie możesz olać, ale

pomyśl o dzieciaku, myślisz, że mu przyjemnie ubierać się w

starzyznę? A mieszkanie? Toż ta twoja dwupokojowa nora jest

obrzydliwa!

Lika westchnęła ciężko i obiecała przemyśleć sprawę. Słowa Wierki

zawierały pewną dozę prawdy, więc Lika zgodziła się spotkać z

Jewgienijem jeszcze raz. Miesiąc później rozwiodła się z mężem i

zaczęła uwielbiać Żenię. Niech tam będzie chłop czarnowłosy, niski i

nieładny, olać zarysowującą się łysinę i sztuczne zęby, wszystko to

wynagradzał sposób bycia Jewgienija. W krótkim czasie zasypał wprost

Likę prezentami: kupił jej górę ubrań, litry perfum i kilogramy

złotej biżuterii; Jura też nie został pominięty. Z podrzędnej uczelni

przeniósł się na Uniwersytet Moskiewski, i to nie byle gdzie, lecz na

supermodny kierunek - psychologię. I jeszcze dostał chłopak nowiuśkie

srebrne żiguli dziesiątkę.

Okres narzeczeństwa zakończył się weselem. W dzień ślubu zakochana,

szczęśliwa Lika odebrała kilka nieprzyjemnych sygnałów. Po pierwsze,

kiedy przy dźwiękach marsza Mendelssohna, już jako legalna małżonka,

szepnęła mężowi: „A teraz weź mnie na ręce i wynieś z sali", to w

odpowiedzi usłyszała szept: „Nie, podskoczyło mi ciśnienie, więc nie

mogę dźwigać ciężkiego".

Lika najpierw się obraziła, ale potem postanowiła nie zwracać uwagi

na faux pas świeżo upieczonego małżonka. Następnie, znów powołując

się na złe samopoczucie, Jewgienij odmówił zaniesienia na rękach żony

do samochodu, ale najbardziej druzgoczący cios dopiero czekał pannę

młodą. Kiedy cudowny mercedes podwiózł Likę do hotelu, gdzie

„młodożeńcy" zamierzali spędzić noc poślubną, w pokoju zastawionym

niezliczoną

ilością wazonów i koszy z różami, obok stolika, gdzie w srebrnym

wiaderku z lodem chłodziła się butelka szampana, odbyli bardzo

nieprzyjemną rozmowę.

- Wybacz, moja droga - oświadczył Jewgienij - ale pokochałem inną

kobietę.

Lika omal nie spadła ze wspaniałego fotela na nie mniej wspaniały

dywan. Miała wrażenie, że się przesłyszała.

- Co masz na myśli? - zapytała nowo poślubionego małżonka.

I wtedy mąż wyrzucił z siebie potok słów. Im dłużej Lika go słuchała,

tym bardziej nic nie rozumiała. Możecie sobie wyobrazić, do jakiego

stopnia była zaskoczona, skoro ani razu nie przerwała Jewgienijowi i

wysłuchała go do końca! A on ze stoickim spokojem wyrzucał z siebie

okrutne słowa:

- Rozumiesz, przed tobą miałem żonę, osobę zupełnie

nieodpowiedzialną, straszliwie rozrzutną, namiętną wielbicielkę

brylantów. Wcale mnie nie kochała, za to uwielbiała mój portfel.

W końcu sytuacja dojnej krowy znudziła się Jewgienijowi i po

zapłaceniu niemałego odstępnego, udało mu się rozwieść. Wygrzebał się

z pierwszego małżeństwa i nie śpieszył się do zakładania nowych

kajdanów. Oczywiście miał kochanki, ale wszystkie one przede

wszystkim kochały jego platynową kartę VISA, a Jewgienija traktowały

jako pewien przykry dodatek do miłych sercu dolarów.

No a potem Wierka Karapietowa zakasała rękawy i zabrała się do

układania życia osobistego Jewgienija, podsuwając mu Likę.

Proponowana narzeczona spodobała mu się od razu. Wyglądała całkiem

sympatycznie i w ogóle nie była chciwa. Niezbyt rozpieszczana przez

los, Lika tak się ucieszyła z tandetnych pozłacanych kolczyków, które

kawaler podsunął jej w charakterze papierka lakmusowego, jako

specyficzny test, że Jewgienij się zawstydził i natychmiast kupił

Lice brylantowy wisiorek.

Byli ze sobą pół roku. Po tym czasie Żenia zrozumiał, że Lika w

zupełności odpowiada jego wymaganiom, więc się oświadczył. Nie pałał

do niej bynajmniej namiętną miłością, ale w głowie

tkwiła mu jedna myśl: ta żona będzie go cenić i szanować, wdzięczna

za wyciągnięcie z dołka finansowego. Obecność Jurija nie napełniała

Żeni niepokojem. Po pierwsze, chłopak był już dorosły, a po drugie

cichy, nierozpieszczony, prawdziwy „kujon" - taki nie sprawia

nieprzyjemnych niespodzianek.

W dniu ślubu Jewgienij w doskonałym nastroju zjawił się w USC i

zaczął przyjmować od gości gratulacje. Ceremonia była przygotowana z

rozmachem, ponad dwieście osób zjawiło się z kwiatami i prezentami.

Najpierw złożyli przysięgę, potem przeszli do sali bankietowej,

dosłownie dwa kroki od USC. Nieoczekiwanie do Jewgienija podeszła

zupełnie nieznajoma młoda kobieta i z radosnym uśmiechem rzuciła mu

się na szyję.

- Gratuluję z całego serca, niech pan będzie szczęśliwy, zasłużył

pan na to. Proszę zjeść ten cukierek, dzięki zaklęciu przyniesie

szczęście.

Jewgienij machinalnie wziął drażetkę, którą dziewczyna wytrząsnęła mu

na dłoń z jaskrawej torebki.

- Proszę zjeść - powtórzyła. - Specjalnie dla pana pracował nad nimi

bioenergoterapeuta. Cukierek przyniesie panu szczęście.

Jewgienij uśmiechnął się, nie wierzył w takie brednie, jak zaklęte

słodycze, ale dziewczyna, zresztą niczego sobie, a właściwie

prawdziwa piękność, blondynka o wyrazistych niebieskich oczach i

delikatnej porcelanowej karnacji, patrzyła na niego błagalnym

wzrokiem. Ten głuptasek naprawdę był przekonany, że cukierek jest

zaczarowany. Wciąż pobłażliwie się uśmiechając do głupiutkiej

dziewczyny, Jewgienij wsunął cukierek do ust, gdzie ten natychmiast

się rozpłynął. W tej chwili Jewgienij poczuł, że od nieznajomej

pachnie leciutko jakimiś dziwnymi perfumami o odurzającym aromacie.

Cofnął się o krok, spojrzał na nią i zrozumiał, że oto stoi przed nim

marzenie jego życia. Tak sobie właśnie wyobrażał kiedyś w młodości

przyszłą żonę. Wszystko w nieznajomej było piękne: ogromne

ciemnoniebieskie oczy, jasne włosy splecione w gruby warkocz, cudowna

figura oraz uśmiech - czuły, delikatny, szczery. Kiedy Jewgienij

próbował przyjść do siebie, Lika szarpnęła go za rękaw:

- A ty co tak osłupiałeś?

- A... jakoś tak... - wymamrotał, z przerażeniem zdając sobie

sprawę, że już jest żonaty, ale nie z tą, której pragnie.

Uczta weselna trwała w najlepsze, a nad Żenią jakby zgromadziły się

czarne chmury. Ogarnęło go ponure rozdrażnienie: rozbawieni goście,

gadatliwa Lika. Boże, dlaczego tak się pośpieszył, dlaczego nie pożył

na kocią łapę jeszcze z rok, albo dwa, dlaczego od razu rzucił się do

formalizowania związku z obcą mu kobietą?

Od czasu do czasu Żenia pochylał głowę i wdychał aromat nieznanych

perfum, który osiadł mu na klapie marynarki. Pachnidło było wyjątkowo

trwałe i z każdym oddechem Żenia znów widział niezwykle miłe sercu

liczko o oczętach jak lazur. Likę już prawie znienawidził.

Cały wieczór Jewgienij szukał wzrokiem nieznajomej. Przy stole

siedziała kupa ludzi, których w większości nie znał. Byli to

niezliczeni znajomi niezmiernie towarzyskiej Liki. Zresztą całkiem

możliwe, że tajemnicza nieznajoma piękność przyszła z którymś z jej

przyjaciół. W końcu Żenia zawołał fotografa.

- Zrób zdjęcia wszystkim, uważaj, żeby nikogo nie pominąć, potem

roześlę ludziom fotki na pamiątkę.

Biznesmen postanowił przejrzeć fotografie, odnaleźć podobiznę

nieznajomej i spróbować wyjaśnić, kim ona jest. Potem zaczęły się

tańce i trzeba było wywijać walce z Liką, ale zapach jej perfum

doprowadzał Żenię prawie do utraty tchu. Świeżo poślubiony małżonek

wybrał odpowiedni moment i wyszedł na dwór zapalić papierosa. Ujrzał

tam przecudną nieznajomą. Młoda kobieta wsiadała właśnie do drogiego

samochodu, jasnoczerwonego dwudrzwiowego mercedesa, za którego

kierownicą siedział szofer.

Żenia rzucił się naprzeciw swemu marzeniu.

- Proszę poczekać! Jak pani na imię?

- Po co panu moje imię? - Piękność uniosła brwi.

- Po prostu ciekawi mnie, kto był naszym gościem. - Żenia umiał się

znaleźć w każdej sytuacji.

- Nastia - odparła nieznajoma.

- Proszę mi podać swój numer telefonu - zaryzykował Jewgienij.

Nieznajoma blondynka przez chwilę groźnie patrzyła na biznesmena, w

końcu uśmiechnęła się i odpowiedziała:

- Pańskie zachowanie wydaje mi się nieco dziwaczne. Nastia miała

niezwykłą sukienkę - niebieską, raczej nawet

chabrową, z tkaniny, która przypominała skórę gada. Przy szyi suknię

wykończono futrem nieznanego zwierzęcia, też niebieskim, ale o innym

odcieniu. Od razu było widać, że Nastia jest kokietką; specjalnie tak

dobrała kolor stroju, by jak najlepiej podkreślał jej ogromne na pół

twarzy oczy.

- O ile wiem - już bez cienia uśmiechu powiedziała piękność - przed

chwilą połączył się pan więzami małżeńskimi z Liką. Więc po co panu

potrzebny mój numer telefonu? Życzę szczęścia i długich lat udanego

pożycia małżeńskiego.

Chciała wsiąść do mercedesa. Żenia chwycił ją za rękę.

- Błagam, telefon.

- Nie interesują mnie amory z żonatymi - ucięła sprawę Nastia.

- A jeśli znów będę wolny? - chwycił się ostatniej deski ratunku.

- Po co mówić o tym, czego nie ma. - Piękność wzruszyła ramionami.

- Przecież wszystko jest możliwe!

Nieoczekiwanie Nastia uśmiechnęła się i Żenia omal nie umarł od

przypływu nowej fali miłości.

- Spodobał mi się pan - powiedziała cicho - ale nie mówmy już o tym.

- Proszę mi zapisać swój numer, a jutro się rozwiodę -oświadczył

Jewgienij, znajdując się już w stanie bliskim obłędu.

- Najpierw niech się pan rozejdzie z żoną, a potem porozmawiamy -

nie poddawała się Nastia.

- Ale jak ja panią znajdę, kiedy już będę wolnym człowiekiem? -

krzyknął Żenia.

- Niech pan nim najpierw zostanie - ucięła Nastia i wślizgnęła się

do samochodu, wciągając nogę do środka.

Jewgienij spostrzegł na łydce piękności, tuż nad kostką, niewielki

tatuaż; był to motylek albo ptaszek, nie mógł dokładniej się

przyjrzeć, ponieważ zasłaniała go zdobiąca nogę Nasti złota

bransoletka z dzwoneczkami.

- Co to za perfumy? - wyrwało się raptem mężowi Liki. - Po prostu

oszałamiające.

Nastia nieoczekiwanie otworzyła torebkę, wyjęła stamtąd jaskrawe

pudełeczko i powiedziała:

- Niech pan da rękę.

Żenia wyciągnął dłoń. Dziewczyna potrząsnęła pudełkiem.

- Niech pan weźmie jeden, to moje ulubione cukierki.

Jewgienij posłusznie podniósł cukierek do ust, znów połknął

czekoladową drażetkę i nagle zrozumiał: albo ożeni się z Nastia, żeby

zawsze, codziennie, stale ją widzieć, obejmować, spać z nią w jednym

łóżku, albo zwariuje. Nigdy do tej pory, nawet we wczesnej młodości,

nie odczuwał takiej wszechogarniającej miłości, nawet nie

przypuszczał, że zdolny jest do czegoś takiego.

Szofer zapalił silnik i Nastia odjechała. Jewgienij usiłował

zapamiętać numer rejestracyjny, ale wszystkie cyfry były zachlapane

błotem, widać było tylko litery: trzy O. Jasna sprawa, że Nastia nie

należała do grona zwykłych posiadaczy aut.

Jewgienij wrócił do restauracji, bez końca podnosił dłoń do nosa, w

ustach wciąż czuł dziwny smak i już do reszty stracił orientację.

Kiedy uśmiechnięta Lika, przyodziana w białe koronki, podeszła i

wzięła go pod rękę, omal nie zapytał swojej świeżo poślubionej

małżonki: „Kim pani jest?".

Całą drogę do hotelu, w czasie gdy żona bez przerwy paplała, snuła

plany, jak to przebuduje dom za miastem, Żenia milczał, tępo patrząc

w okno. Mijali kamienice, mroczne, ciemne, z obłupanymi fasadami.

Hotel nieoczekiwanie wydał mu się ohydny, pokój urządzony z bazarowym

przepychem, dwuosobowe łóżko, przykryte różową pikowaną narzutą -

wulgarne. Kwiaty stojące wzdłuż ściany pachniały błotem, a kiedy Lika

postanowiła pocałować męża, ten się odsunął - od żony bił duszący

zapach potu.

- Może się wykąpiesz? - burknął Żenia, czując, jak od nadmiaru

nieprzyjemnych zapachów zaczyna mu pękać głowa.

Lika zachichotała.

- To chodź, weźmiemy razem prysznic!

Odczuwając niewiarygodnie silną potrzebę spoliczkowania jej, Żenia,

żeby się powstrzymać, odwrócił oczy i natknął się wzrokiem na

jasnoniebieską serwetę, która przykrywała owalny stolik. Dokładnie w

takim samym kolorze była sukienka Na-sti. W tejże chwili dotarło do

niego, że ma gdzieś całą Likę, kicha na ustalone normy i absolutnie

olewa to, o czym zaczną teraz plotkować znajomi.

- Chcę rozwodu - oświadczył.

Lika wytrzeszczyła oczy. Żenia ucieszył się, że małżonka nie

wrzeszczy, nie mdleje i nie wszczyna awantury, i opowiedział jej o

Nasti. Na koniec zaproponował:

- Jutro złożymy wniosek o unieważnienie małżeństwa. Wybacz, że

przysporzyłem ci nieprzyjemności. Postaram się zrekompensować

wszystkie straty moralne, otrzymasz odpowiednią sumę pieniędzy, kupię

ci mieszkanie, ma się rozumieć, opłacę też naukę Jury.

Lika tylko mrugała oczami.

- A teraz żegnaj - oświadczył świeżo poślubiony mąż i ruszył do

wyjścia.

- A ty dokąd? - usiłowała go powstrzymać żona. - Kochanie, jesteś

pijany, połóż się, prześpij.

Żenia tylko odsunął Likę i znikł. Biedna Likusia krótką chwilę

przesiedziała w odrętwieniu, a potem zaczęła tłuc wazy, z których

bezczelnie sterczały bukiety. Gdyby rzecz się działa w zwykłym

hotelu, na te odgłosy natychmiast by się zbiegli inni goście i

pracownicy administracji, ale w „Silver Plaża" apartamenty, które

wynajął sam Jewgienij, nazywały się prezydenckimi. Prawdę mówiąc,

było to całe piętro, najwyższe, z osobną windą. Pozostali goście

hotelowi zazwyczaj nie mają możliwości nawet przypadkowo tu zajrzeć.

Personel otrzymał zaś polecenie, by do niczego się nie mieszać,

jedynie uśmiechać się do osób, które płacą za apartament dziesięć

tysięcy dolarów za noc. Niech sobie drogi gość zrujnuje do cna cały

pokój, później tylko z uprzejmym uśmiechem wręczy mu się rachunek.

Dlatego też nikt nie powstrzymywał Liki.

Likusia ziała ogniem i miotała się po imponujących apartamentach, aż

w końcu opadła z sił i zasnęła w małżeńskim łożu, przypominającym

hipodrom. O szóstej rano dosłownie wyskoczyła

z niego jak oparzona, płacząc ze złości i poczucia krzywdy, uciekła z

hotelu i pognała do nas do Łożkina.

Rozdział 3

Wysłuchałyśmy z Kicią opowieści i wlałyśmy Lice do gardła szklankę

koniaku, a następnie osowiałą natychmiast położyłyśmy do łóżka.

Olga spojrzała na zegarek i piszcząc: „Katastrofa, jestem

spóźniona!" - zaczęła się pośpiesznie ubierać i domalowywać drugie

oko.

Pobiegłam za nią.

- No i co teraz robić?

Kicia włożyła cieniutki czerwony sweterek i odparła:

- Znajdź Jewgienija i pogadaj z nim. Lika mogła go po prostu źle

zrozumieć. A zresztą może facet tylko żartował?

- A komu by przyszło do głowy bawić się w takie gierki?! -oburzyłam

się.

Olga chwyciła kluczyki od samochodu.

- Na świecie pełno jest idiotów, przecież nie znamy Jewgienija, może

to jakiś kretyn? W każdym razie należy wysłuchać obu stron, a dopiero

potem pomyślimy, jak pocieszyć Likę. A właśnie, nie słyszałaś czasem,

Anton Kraskow się ożenił? To dla niej bardzo dobra partia.

- No coś ty - zamachałam rękami - wątpię, żeby w świetle ostatniego

zamążpójścia Likusia zechciała znów urządzać wesele.

- Nie znasz się na ludziach - oświadczyła Olga i umknęła.

Zeszłam na parter i natknęłam się na torebkę Liki, poniewierającą się

na dywanie w holu. Lekko się zawahałam, ale w końcu otworzyłam ją,

wyjęłam notes, znalazłam potrzebny numer telefonu i wystukałam go.

- Abonent czasowo niedostępny - oświadczył beznamiętny kobiecy głos.

Czyli to była komórka. Żadnego innego numeru obok nie było.

Postanowiłam pójść do jadalni i spokojnie wypić kawę, kiedy zadzwonił

telefon.

- Daria Iwanowna? - wykrzyknął nieznajomy głos. - Dzwonię z Akademii

Weterynaryjnej.

- Co się stało? - spytałam zaniepokojona.

- Proszę się nie denerwować - zaczęła mnie uspokajać kobieta - pani

córka Masza powinna uczestniczyć teraz w zajęciach kółka młodych

miłośników weterynarii, ale...

- Tak - przerwałam jej - o co chodzi?

- Chyba zachorowała, ma temperaturę i nudności.

- Już jadę! - krzyknęłam i pobiegłam do garażu, zapominając nawet,

że należałoby się przyczesać.

Maruśka leżała na kanapie, obok niej z zatrwożoną miną stał Fiodor

Siergiejewicz, uroczy facet, kierownik kółka. Mania jeździ do

akademii nie pierwszy rok, więc świetnie znam Fiodora Siergiejewicza.

Jest wspaniałym pedagogiem, szczerze zakochanym w swojej pracy, ale

to człowiek mający, oględnie mówiąc, pewne dziwactwa.

Kiedy wykładowca mnie zobaczył, oświadczył:

- Gdyby to dziewczę urodziło się psem, od razu postawiłbym jasną

diagnozę: zatrucie pokarmowe.

- Skąd taki wniosek? - zapytałam, spoglądając na bladą i milczącą

Manię.

Najwyraźniej sprawy nie wyglądały najlepiej. Moja córka zwykle nawet

z bardzo wysoką gorączką gada bez ustanku. Jeśli straciła dar mowy,

należy bezzwłocznie wzywać karetkę pogotowia.

- Nudności przechodzące w wymioty - zaczął wyliczać objawy Fiodor

Siergiejewicz - dreszcze, bladość powłok skórnych...

- Kebab - resztkami sił wyartykułowała Mania.

- Co, koteczku? - Schyliłam się nad nią, usiłując lepiej zrozumieć,

co mówi.

- Zjadłam rano, przed zajęciami, kebab z kurczaka - wyszeptała

Maszka. - Miałam straszną ochotę, kupiłam w kiosku przed szkołą.

Złapałam za telefon. Kebab z kurczaka, do tego jeszcze kupiony na

ulicy! Tu wszystko jest możliwe - od salmonelli do cholery.

Fiodor Siergiejewicz aż klasnął w ręce.

- Mario! Jak mogłaś?! Zjeść Bóg wie, jakieś świństwo przygotowane

brudnymi rękami! Żaden pies, mam na myśli zwierzę domowe, nie pozwoli

sobie na coś takiego.

Mania milczała, w końcu wyszeptała:

- Dajcie miskę.

Natychmiast podetknęłam jej emaliowane korytko, stojące koło kanapy.

- No proszę! - powiedział z wyrzutem Fiodor Siergiejewicz. -No

proszę, do czego doprowadza beztroska pomnożona przez głupotę. Teraz,

Masza, masz przeanalizować konsekwencje i wyciągnąć odpowiednie

wnioski.

Westchnęłam, mimo wszystko pedagodzy to dziwni ludzie, wykorzystują

każdą chwilę, by wygłaszać nudne reprymendy. Nie może taki po prostu

pożałować biednego dziecka i dać mu, póki nie przyjechał lekarz,

szklanki z roztworem nadmanganianu potasu, tylko zamiast tego

sugeruje, by od razu rozpocząć przemyślenia na temat skutków

spożywania kebabu przygotowanego w niehigienicznych warunkach.

Dziewczynka już i tak zjadła to świństwo, więc po co ją teraz

pouczać?

- Proszę przynieść nadmanganian potasu - przerwałam temu

nudziarzowi.

Fiodor Siergiejewicz opamiętał się.

- Rozsądna rada! Już idę.

Po kilku minutach dostałam szklankę z jasnofioletową cieczą oraz

gumowy irygator w kształcie gruszki.

- A to po co? - zdziwiłam się.

Fiodor Siergiejewicz uśmiechnął się pobłażliwie.

- Należy pobrać roztwór do irygatora i wprowadzić go do otworu

gębowego. Jak inaczej zmusić zwierzę do wypicia lekarstwa?

Nie, to jednak wariat. Maszka w końcu nie jest przecież psem, kotem

czy kozą.

- Wypij, kochanie - poprosiłam.

Maniunia posłusznie osuszyła szklankę i znów złapała korytko.

Do domu dotarłyśmy dzień później. Karetka pogotowia niezwłocznie

bowiem odwiozła nas do szpitala, gdzie postawiono diagnozę: zatrucie

pokarmowe.

- No nic. - Diegtiariow przyjechał do kliniki i postanowił pocieszyć

Maszkę. - Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, przecież

chciałaś schudnąć, to stracisz teraz zbędne kilogramy.

W środę przywiozłam Manię do domu i przykazałam surowo:

- Masz leżeć w łóżku do końca tygodnia.

- Ale dlaczego? - Córeczka zaczynała się buntować. - Już mnie nic

nie boli.

- Doktor kazał ci zostać w łóżku do soboty.

- Po co? Ja się już całkiem dobrze czuję.

- Tak trzeba.

- No, ale wyjaśnij mi dlaczego?

- No, bo... tak zalecił.

- Kompletna bzdura - stwierdziła Maszka. - Masz jeszcze jakieś

argumenty?

Wiedziałam, że nie, więc oświadczyłam ostro:

- Nie sprzeczaj się.

- Trudno być dzieckiem - zajęczała Maruśka. - Każdy tylko szuka

okazji, żeby człowieka obrazić.

- Jak chcesz, to pojadę do miasta i przywiozę parę filmów wideo?

- Aha - Maniunia kiwnęła głową - możesz wyświadczyć tę przysługę.

- Ale ty w tym czasie będziesz leżeć.

- Oczywiście, nawet się nie poruszę.

Wyszłam na podwórze, ale zatrzymał mnie telefon.

- Hej, Daszka - rozległ się w słuchawce lekko senny mezzo Wierki

Karapietowej - słyszałaś nowinę?

- Jaką?

- Lika Sołodko zabiła męża.

Upuściłam kluczyki od samochodu na podłogę.

- Co?

- Lika Sołodko zabiła męża - powtórzyła Wierka. - No, czy to nie

idiotka?!

- Kłamiesz! - wyrwało mi się.

- Chciałabym! - krzyknęła obrażona Wiera. - Może jej się w głowie

pomieszało?

- Poczekaj na mnie, zaraz przyjadę.

- Przecież nigdzie się nie ruszam - odpowiedziała Wierka -nie musisz

się śpieszyć. Jewgienij nie żyje, Lika aresztowana, nic tu już nie

poradzisz.

Mniej więcej po godzinie, stojąc kilka razy w korkach, dotarłam do

ulicy Kisłowa i wbiegłam do brudnej, zaplutej klatki schodowej.

Niestety, Wiera mieszka tuż przy stacji metra.

Bliskość kolei podziemnej to ogromna wygoda dla mieszkańca megapolis,

ale jednocześnie też wielkie nieszczęście. Klatka schodowa budynku, w

którym zamieszkuje Wierka, staje się toaletą dla wszystkich

okolicznych meneli, żadne zamki i domofony nie chronią przed

bezdomnymi, którzy z łatwością radzą sobie z każdym mechanizmem.

- Nie no, sama pomyśl - trajkotała Wierka - to ci dopiero koszmar!

Lika całkiem ześwirowała, dopiero co wesele odbębniła.

- Opowiedz mi wszystko spokojnie, po kolei - poprosiłam.

Wierka wepchnęła mnie do pokoju, posadziła w bardzo niewygodnym,

parzącym w upale welurowym fotelu i zaczęła trajlować:

- To ci dopiero, to ci dopiero! Wrzuciła go do rzeki.

- Gdzie?

- Do rzeki Moskwy, Żeńka nie umiał pływać, w dodatku balustrada

wysoka, najpierw uderzył głową o kamień i poszedł na dno, pewnie

stracił przytomność.

- Kiedy to się stało?

- Wczoraj.

Wierka klapnęła w drugim fotelu i zaczęła od nowa:

- No i w czym jej nie dogodził? Żyj i się ciesz, to nie, spuściła go

do wody...

Zrozumiałam, że Karapietowa zaraz zacznie się powtarzać, więc

zapytałam:

- Dlaczego oskarżenie padło właśnie na Likę? Wierka klasnęła.

- Jest świadek. Rzecz się działa na bulwarze nadbrzeżnym, rozumiesz?

Pokiwałam głową, no bo gdzież indziej mogła się dziać, jeśli

Jewgienij wpadł do rzeki.

- Ten koszmar zdarzył się wieczorem - wyjaśniała Wierka -ale nie

było jeszcze ciemno, a zresztą koło tego miejsca, gdzie rozegrała się

tragedia, stoi ogromna tablica z lampek, reklama kasyna, które mieści

się nieopodal. W każdym razie dzięki temu człowiek wszystko dobrze

widział.

- Kto?

Wierka zachichotała.

- Na nabrzeżu stoi duży budynek, na ostatnim piętrze mieszka jakiś

dziadek, ma kapitalną lornetkę, droga rzecz, wyprodukowana w

zakładach Zeissa. Dziadek wieczorami przejmuje wartę w punkcie

obserwacyjnym.

- Po co?

Wierka rozweseliła się na dobre.

- Mieszka sam, zżera go nuda, bulwar w tym miejscu lekko skręca,

samochodów tamtędy jeździ niewiele, przechodniów praktycznie nie ma,

okolica, choć to praktycznie centrum, właściwie głucha, stoi raptem

jedna kamienica. Jest za to ławeczka, na której bardzo często moszczą

się bezdomni zakochani. No a dziadek ma rozrywkę. Para nawet nie

podejrzewa, że stała się obiektem obserwacyjnym, a staruszek cieszy

się aż miło z bezpłatnego kina. Oczywiście, zachowuje się nieładnie,

ale z drugiej strony, komu to przeszkadza?

Słuchając Wierki, rekonstruowałam zdarzenia. A więc lubieżny dziadek

zajął pozycję strategiczną i w tym momencie ujrzał z radością

zbliżającą się do ławeczki parkę.

Dziadunio zamarł, czując przedsmak widowiska, ale kochankowie nie

zaczęli się całować, najwyraźniej mieli inne plany. Parka oparła się

o balustradę, dziadek omal się nie rozpłakał, tak był rozczarowany,

no, co za bydlaki! Przyszli w miejsce przeznaczone do erotycznych

uciech, żeby po prostu sobie pogadać.

Przez lornetkę wszystko było dobrze widać.

Kobieta wyciągnęła przed siebie szczupłą rękę i zaczęła pokazywać

palcem coś na wodzie. Mężczyzna przechylił się przez balustradę i w

tym momencie baba złapała go za nogi i spuściła w dół.

Cała akcja została przeprowadzona błyskawicznie. Dziadek omal nie

umarł, ale lornetki nie upuścił. Tymczasem zabójczyni szybkim krokiem

oddaliła się, nie spoglądając za siebie.

Dziadek rzucił się do telefonu i wezwał milicję. Nie podał swojego

imienia i nazwiska, tylko po prostu poinformował dyżurną, że był

świadkiem zabójstwa. Naiwny staruszek nawet nie przypuszczał, że jego

numer telefonu wyświetli się na monitorze. Godzinę później zapukali

do niego funkcjonariusze MSW. Musiał się biedaczek przyznać do

niezbyt przyzwoitego hobby i szczegółowo opisać zabójczynię.

Pomimo mocno zaawansowanego wieku, emeryt pamięć miał świetną, więc

precyzyjnie odtworzył wygląd nieznajomej: średniego wzrostu,

szczupła, jasne włosy, różowa sukienka w niebieskie kwiaty. Ohydna,

ale teraz baby normalnie oszalały i wkładają na siebie już naprawdę

nie wiadomo co, on by nigdy nie pozwolił swojej świętej pamięci żonie

tak się przyodziać.

- No i co? - zapytała Wierka. - Pamiętasz ten ciuch? Idiotyczna

kiecka Liki, którą Wiera przywiozła jej z Turcji.

Ohydna szmata, no, po prostu coś potwornego.

- Nie tylko ona mogła taką mieć - wymamrotałam. - Ale chyba nie to

posłużyło za podstawę oskarżenia?

- Nie wiem! - Wiera aż podskoczyła. - Ale zakuli ją w kajdanki,

znaczy, jest winna.

Ledwo doczekałam wieczoru i poleciałam do Diegtiariowa.

- Dowiedz się swoimi kanałami, co z Liką.

- Dobra - zgodził się bez entuzjazmu Aleksander Michaj-łowicz i

dalej zdarzenia w Łożkinie potoczyły się zwykłym torem.

Najpierw zwymyślała mnie Mańka, której w końcu zapomniałam przynieść

filmy, potem Kicia, gniewnie marszcząc nos, zapytała:

- Kto palił w łazience na parterze?

Pytanie absolutnie retoryczne, ponieważ w naszym domu tylko ja sobie

popalam. Koniec dnia domownicy poświęcili na prawienie mi kazania na

temat: „Palenie szkodzi zdrowiu".

Nazajutrz wieczorem, ledwo na pierwszym kanale zaczął się dziennik,

zjawił się pułkownik i oświadczył:

- To koniec.

- Co? - Aż podskoczyłam.

Aleksander Michajłowicz wzruszył ramionami:

- Lika się przyznała. Umówiła się z Jewgienijem na spotkanie,

on przyszedł, potwierdził, że twardo żąda rozwodu, więc ona go

wrzuciła do wody.

- Boże - przeraziłam się - toż ta Likuśka całkiem zwariowała.

Diegtiariow wyjął z kieszeni chustkę do nosa i otarł czoło. Zmęczony

mówił dalej:

- Twierdzi, że nic nie pamięta, działała w afekcie.

- No to w takim razie powinni ją wypuścić! - krzyknęłam z radością.

- Czasowe zaburzenia świadomości pozwalają uniknąć kary.

Pułkownik krzyknął:

- Nie wciskaj mi tu ciemnoty, zostanie w areszcie śledczym do

rozprawy!

Znów się wystraszyłam.

- No to co możemy dla niej zrobić?

- Praktycznie nic, tylko wspierać ją moralnie.

Wlepiłam w przyjaciela wzrok, po czym spytałam ostrożnie:

- A może, tego, no... rozumiesz, wcisnąć trochę forsy śledczemu?

Aleksander Michajłowicz poczerwieniał, ale nie zaczął wrzeszczeć,

tylko dość spokojnym tonem mówił dalej:

- To już nie pomoże, łapówki daje się wcześniej, zanim zostanie

przedstawione oskarżenie. Jedyne, w czym mogę dopomóc, to spowodować,

by sprawę Liki rozpatrzono w sądzie szybko, no, powiedzmy do

października. W areszcie śledczym panują złe warunki, w więzieniu,

choć może się to wydać dziwne, jest lepiej.

- To ci dopiero szybko! - żachnęłam się. - Kiedy będzie

październik?!

Diegtiariow westchnął głośno.

- Ty po prostu w ogóle nie zdajesz sobie sprawy, ile czasu człowiek

spędza w areszcie, oczekując na rozprawę, to może trwać nawet rok.

- Rok?!

Aleksander Michajłowicz kiwnął głową.

- Aha, a potem zaczyna się gadanie po próżnicy. Posiedzenie sądu

zostanie odłożone albo znajdzie się jakieś niedopatrzenie formalne,

przez które proces przesuwa się o pół roku.

- O pół roku? To jakiś koszmar!

Diegtiariow nalał sobie herbaty, wsypał cukier i zaczął mieszać

łyżeczką, miarowo stukając o filiżankę.

- Czas płynie, a Lika będzie siedziała w dusznej celi w niezbyt

przyjemnym towarzystwie. Dobra, zobaczę, co się da zrobić, żal mi

jej, bardzo żal, ale przestępca musi ponieść karę.

„Złoczyńca powinien siedzieć w więzieniu" - ożyło nagle w mojej

pamięci.

Aleksander Michajłowicz nie zawiódł. Pierwszego października Lika

została skazana, przy czym stało się to bardzo szybko, podczas

jednego posiedzenia sądu. Już naprawdę nie wiem, jakim cudem

Diegtiariowowi udało się na to namówić sędzinę, wyjątkowo paskudne

babsko około pięćdziesiątki, z małymi wrednymi oczkami i wąskimi,

zaciśniętymi ustami.

Zjawiliśmy się w sali rozpraw całą rodziną, zresztą i bez nas było

tam tłoczno, a kiedy konwojenci wprowadzili bladą, trochę wychudłą

Likę, obecni na sali fotoreporterzy wnet rzucili się do stojącej w

zadrutowanej klatce ławy oskarżonych. Jewgienij był dość znany w

świecie biznesu, więc jego śmierć, w dodatku z rąk żony, strasznie

podnieciła pismaków, którzy dzięki niej znaleźli temat do wysmażenia

nowych artykułów.

Proces zrobił na mnie przygnębiające wrażenie. Wszystko było

przygnębiające: odrapana sala rozpraw, tłum dziennikarzy, znajomi

Liki i Jewgienija, którzy przybiegli do sądu, by zaspokoić swoją

ciekawość, złośliwie przerywająca wszystkim sędzina, obrzydliwie

sprawiedliwy prokurator, trajkocząca adwokatka, młoda dziewczyna,

sekretarka, cały czas dłubiąca w nosie, smród kanalizacji, który nie

wiadomo czemu docierał do świątyni Temidy, ale najbardziej żałosny

widok przedstawiała sama Lika.

Przyjaciółka była w eleganckim tweedowym kostiumie i białej bluzce.

Włosy jej trochę odrosły, wyglądały na czyste i nawet zadbane, na

twarzy miała makijaż. Ale kiedy zaczęła zeznawać, ścisnęło mi się

serce. Jej głos brzmiał głucho, dosłownie jakby mówiła spod poduszki,

wypowiedzi były zupełnie pozbawione emocji.

- Tak - niczym automat mówiła Likuśka - tak, spotkaliśmy się. Nic

nie pamiętam. On zaproponował rozwód...

- To wszystko? - Sędzina zmrużyła oczy.

- Tak.

- No, to niewiele. Oskarżona nie pamięta, jak popychała obywatela

Twierdochlebowa do rzeki?

- Nie.

- Proszę opowiedzieć, o co poszło.

- A więc on zaproponował rozwód...

- Dalej.

- Nie pamiętam.

- No to pamięta oskarżona czy nie? - rozzłościła się sędzina.

- Tak, to znaczy nie, a może tak - odparła zakłopotana Lika i

obojętnie przebiegła wzrokiem po zebranym tłumie gapiów.

Kiedy jej spojrzenie przemknęło po mojej twarzy, wzdrygnęłam się.

Oczy Likuśki przypominały guziki - błyszczące i całkowicie puste.

- Nie ma sensu udawać niepoczytalnej - rozsierdziła się sędzina. - W

aktach sprawy mam zaświadczenie o poczytalności oskarżonej. Oskarżona

Twierdochlebowa obrała złą taktykę, takie zachowanie sąd uznaje za

obrazę.

Arkaszka pochylił się i obruszony zapytał:

- Gdzieście znaleźli tę jej adwokatkę?

Spojrzałam na grubą babę, z klimakterycznym rumieńcem na twarzy i

odparłam szeptem:

- Nie wiem, wszystkie sprawy załatwiali Jura i Wiera Karapietowa.

Potem zaczęły się zeznania świadków. Do sali dziarskim krokiem

wmaszerował maleńki staruszek, podobny do grzyba i podskakujący przy

każdym ruchu. Niespodziewanie okazało się, że ma dźwięczny, wręcz

donośny głos. Bez śladu zażenowania dziadunio opowiedział o lornetce.

Od razu rozpoznał Likę, pamięć miał w najlepszym porządku, nadawał

żwawo:

- Sukienka taka charakterystyczna, w kwiaty, oskarżona miała jeszcze

torebkę i pantofle na obcasach. Całkiem niczego kobitka, atrakcyjna,

wpadała w oko.

Adwokatka ospale usiłowała podważyć zeznania świadka, ale dziadyga z

honorem odparł atak.

- A tak, ja świetnie widzę, nawet okularów nie noszę, o nawet stąd

mogę przeczytać, że tamten chłopak ma na czapce napis „Ues".

- Yes - poprawił go młodzieniec.

- A no bo to człowiek języków się nie uczył - odparował dziadek. -

Nie władam bisurmańskim, tylko rosyjskim.

- Czyli świadek dobrze widział oskarżoną? - dopytywała się sędzina,

postukując w stół ołówkiem.

- Jak teraz wysoki sąd. - Dziadunio pokiwał głową. - Na nodze miała

przepaskę, akuratnie na kostce.

- Oskarżona doznała tego dnia kontuzji nogi? - zwróciła się sędzina

do Liki.

- Tak - z zakłopotaniem odparła Lika - a może nie, nie pamiętam.

Wyrok poraził wszystkich - dziesięć lat. Jeszcze bardziej pobladłą

Likę wyprowadzono z klatki, my zaś pojechaliśmy do domu. Całą drogę

Arkaszka wściekał się na beznadziejną adwokatkę, a ja siedziałam

cicho. Cóż za różnica, żeby nie wiem co powiedziała ta baba, i tak

daliby Likuśce przynajmniej osiem lat... Wątpię, by ją uniewinniono,

dziadunio był po prostu, wybaczcie idiotyczny kalambur, zabójczym

świadkiem, pamiętał wszystko, nawet opatrunek na nodze.

Nieoczekiwanie do mojej duszy zakradło się zwątpienie: zabandażowana

kończyna? Coś tu nie grało, ale w tej samej chwili Kicia

zaproponowała:

- Jedźmy do cukierni, mam wielką ochotę na ciastko - a ja ze

zdziwienia zapomniałam o bożym świecie, takie to było do niej

niepodobne.